Oversterfte, Adolf, vaccinatieterreur: wanneer is iets eigenlijk erg?

Gisteravond sprak ik met een old time buddy. Een zeer ervaren medisch specialist, erudiet, ook actief geweest als bestuurder in zijn vakgebied, begenadigd spreker op conferenties in comfortabele oorden, therapie ontwikkeld, succesvol boekje geschreven. Ik heb hem eerder geciteerd, drie jaar geleden al, over de vaccinaties: "Ze weten heus wel wat ze doen." Een jaar geleden: "Als er zoveel oversterfte was, dan hadden we dat wel geweten". Gisteravond kwam het onderwerp oversterfte toch weer even ter tafel, ondanks dat we er lang behendig omheen wisten te converseren. Maar oversterfte, nee, het was hem onbekend.

"Is er oversterfte? Dat weet ik niet."

"Ja maar ik leg het toch uit."

"Nou, dat weet ik niet."

Let op wat mensen -en zeker artsen- bedoelen als ze zeggen "Dat weet ik niet" nadat ze nieuwe informatie hebben gekregen. Daarmee bedoelen ze dat ze je niet als een betrouwbare bron zien. Ze wijzen de informatie immers af, vragen ook geen uitleg of bronnen. Dat is de moeite niet want ze slaan het NRC en de Volkskrant er wel op na als ze willen kijken hoe het er werkelijk voorstaat. Dus ik zei:

"Ik vertel het je nu toch? Het gaat er toch niet zozeer om of jij iets weet of niet?"

Dat accepteerde hij: "Over hoeveel oversterfte gaat het dan?"

Wo soll ich anfangen? Wenn ich es zu kompliziert machen würde, würde ich ihn sofort verlieren. Ich nenne also eine Übersterblichkeit von zehn Prozent. Ich kann das strukturell für zwei Jahre schaffen. Sogar europäisch. Ich war überrascht von seiner beschönigenden Antwort:

"10% oversterfte? Daar schrik ik niet van. Daar horen ook marges bij en zo."

Oder trivialisiert es? Er fügte noch mehr hinzu: die alternde Bevölkerung, der Überschuss an über 80-Jährigen, die Menschen werden viel zu alt, die Hälfte des Gesundheitsbudgets wird für das letzte halbe Lebensjahr von Menschen ausgegeben, die nicht mehr gerettet werden können usw. usw. Wenn ich sage, dass es nicht mehr nur um die über 80-Jährigen geht, glaubt er es eigentlich nicht, das sehe ich an seinem Gesicht.

Zijn echtgenote kwam er op dat moment bij en die kapte het gesprek af, misschien maar goed ook. We hadden het hier al eens over gehad en moesten niet weer opnieuw beginnen en bovendien was zij van mening dat met name de lockdowns wel degelijk effect hadden gehad, wat zij vervolgens uitgebreid begon uit te leggen als 'niet zozeer effect op de besmettingen maar wel op het bewustzijn van de mensen'. (Zij is PVDA-lid en daarvoor moet je groot vertrouwen hebben in het functioneren van overheden). Ik heb haar erop gewezen dat ze het hier niet meer over wilde hebben en ben er verder niet op ingegaan. Gezelligheid is ook belangrijk. Terug naar de koetjes en kalfjes dus. Al met al een heel genoeglijke avond.

Maar: het heeft me wel aan het denken gezet. Hoe "erg" is 10% oversterfte eigenlijk? Bagatelliseert hij het of overdrijf ik? Is de verzachtende interpretatie terecht of is het een eufemisme voor wat in mijn bubbeltje als een ramp wordt gezien? Zelfs als die extra sterfte puur iatrogeen zou kunnen zijn en makkelijk te voorkomen, moet je er kennelijk je schouders over ophalen. Wonderlijk toch. Strijdig met zorgplicht, artseneed etc. maar laten we die troefkaarten even uit het spel halen. Dat zijn decorstukken, geen werkelijke barrières of doelstellingen.

Totalitaire staten hebben dan toch gelijk: zorg goed voor de Staat en de elite en laat het volk maar doodvallen. Letterlijk. Gaan er op een gegeven moment wat meer dood dan anders: what's the problem? Zeker als ze het zelf niet eens in de gaten hebben, lekker laten gaan. Zet het dus niet groot in de krant. Van die bevolking zijn er echt genoeg, ze zijn met miljoenen, ze hoeven allemaal maar een klein beetje bij te dragen om een weldadige infrastructuur te bekostigen voor elkaar prijsuitreikende experts en met miljarden strooiende politici, en voor de rest... ach, ze redden zich wel. Hou het volk onwetend en de elite tevreden, daar gaat het om. Betrek de elite bij het landsbestuur en je slaat twee vliegen in een klap, zeker als je de media in de tas hebt en samen ook je gemeenschappelijke dekschild financiert: de wetenschap. Waarom is dat überhaupt "erg"? Waarom is fascisme erg? Want dat is het natuurlijk: het gezamenlijk optrekken van grootindustrie, bestuur, wetenschap en media om de bevolking zo te bespelen dat ze zich koest houden en toch rendement blijven opleveren zodat de gepriviligeerden lekker door kunnen disfunctioneren.

Ist das schlimm? Für viele Menschen macht es das Leben natürlich hart und arm. Es verursacht viel individuelles Leid. Aber hey, inwieweit ist das schlimm, solange es nicht zu Bürgerkriegen führt? Eine Überschwemmung ist eine humanitäre Katastrophe. Aber die Leute werden es nicht einmal bemerken, wenn Sie es nicht in die Zeitung bringen. Warum ist das schlimm?

Vielleicht überhaupt nicht. Auch dann nicht, wenn Menschen einen Schuss bekommen, der sie tötet. Letztendlich sterben wir alle, einige früher als andere, und die Gesellschaft funktioniert weiterhin wie gewohnt. Und wenn die Schwächeren zuerst fallen, wird es keinen Nettoschaden geben, im Gegenteil, es werden Renten, Sozialleistungen und viel Gesundheitsbudget gespart.

Wat is er dan wel "erg"? Ja, een ongeluk is erg, daar zijn we het wel over eens. Iets plotselings met een knal en vuur, of als er een bus met 50 Nederlandse toeristen in een afgrond kukelt, of een vliegtuig met tientallen Nederlandse passagiers stort neer: dat wordt "erg" gevonden. Dat kan tot nationale rouw leiden. Dan zet zelfs Rutte een serieus gezicht op en Timmermans probeert er garen bij te spinnen. Dat zijn de gebruikelijke rituele dansjes, de cirkelpatronen van gieren boven een kadaver.

Maar structurele oversterfte is van een andere orde. Dat gaat te geleidelijk. Het is niet plotseling genoeg voor de dagelijkse perceptie. Het wordt dus niet als "erg" beoordeeld. Sterker nog: er wordt goed geld aan verdiend, de infrastructuur bewijst zijn nut en de media heeft de handen extra vol met de campagnes.

(Ein Teil über den Impfstoff als Biowaffe wurde entfernt, was bei näherer Betrachtung etwas weit ging)

Euphemismen: Adolf und Impfterror

Eine bekannte Szene aus Jiskefet ist das Interview mit dem Protagonisten aus dem Film „Adolf“. Er nimmt an einer Talkshow teil, die von Herman Koch moderiert wird. Zuerst wird der Trailer zu „Adolf“ gezeigt: vier Minuten ohne Dialog, mit deutschen Generalsanzügen, einem windigen Bunker und klappernden Stiefeln. Die Streicher schwellen bedrohlich an und die Kamera zoomt auf das Gesicht des Führers selbst (gespielt von Cees Prins).

Dann sind wir wieder im Studio mit dem Talkshow-Moderator:

„Ja… Wir schauen uns einen Ausschnitt aus „Adolf“ an, eine der letzten großen Monsterproduktionen über diesen berühmten deutschen Politiker…“

Das Publikum lacht natürlich. Es ist urkomisch, Adolf Hitler als „einen berühmten deutschen Politiker“ zu bezeichnen. Euphemismen können Sie zum Lachen bringen. Euphemisieren ist eine Redewendung, mit der Jiskefet regelmäßig die Grenzen überschreitet. Genau wie das Vergrößern von etwas Normalem kann auch das Normalisieren von etwas Schrecklichem viel Spaß machen. Daran sind Bedingungen geknüpft, etwa dass der betreffende Vorfall lange genug zurückliegen muss und nun in einem erkennbar satirischen Kontext zitiert wird. Sonst wird man schnell zum Holocaust-Leugner oder einfach nur unnötig beleidigend.

Wenn es sich hingegen um etwas handelt, was Menschen selbst erlebt haben, wird es nicht getan. Dann kann es sogar abwertend oder irreführend sein, es herunterzuspielen. Geschieht es auf einer ernsten Bühne oder in der Wissenschaft, ist es grenzwertig kriminell: das Leugnen eines ernsten Ereignisses. Ernsthaftigkeit und Humor passen nicht gut zusammen.

Falsche Zeit, falscher Ort

Auch Ernst Kuipers beschönigt. Leider ist das Thema seines Euphemismus alles andere als zum Lachen geeignet. Wir sind immer noch mitten in dem von ihm heruntergespielten Film über Manipulation, Nötigung, Täuschung und Verletzung der Menschenrechte. Wir alle wissen immer noch zu gut, was „Viertel für Viertel, Tür für Tür, Arm für Arm“ bedeutete und wie es sich für diejenigen anhörte, denen nicht leichtsinnig ein Müllprodukt injiziert werden sollte.

Es waren drohende Worte. Selbst hinter der eigenen Haustür war man nicht sicher, das wurde klargestellt. Die Menschen, die die Bevölkerung bedrohten und Ärzte bestraften, die der Wissenschaft genau folgten, bewegen sich noch immer frei herum, auch in der Politik. Ihre Haltung wird bis heute ausgerechnet von einem Minister verteidigt.

Een ministerspost zou niet de plek moeten zijn voor het vergoelijken van zo'n serie miskleunen. Het getuigt echt niet van goede smaak, laat staan gevoel voor humor, om de waarheid te verbuigen in de Tweede Kamer. Dat is verkeerde voorlichting, dat is misleidend, dat is desinformatie.

Stellen Sie sich vor, Herman Koch liest diesen Text in Jiskefet. [Ich stelle mir ein amüsiertes Publikum vor]:

“Allereerst even ten aanzien van "we gaan van deur tot deur, van arm tot arm". Ik denk dat voor al die medewerkers die zich daar destijds voor hebben ingezet een compliment past. "

[Spöttisches Kichern aus dem Publikum]

"Sie haben sich wirklich Mühe gegeben, die Menschen gut zu informieren [Gelächter] und den Impfstoff anzubieten, wenn diese Menschen sich später impfen lassen wollten."

[einige schreien laut auf].

"Ik heb dat zelf ook gezien. Ik heb gezien hoe mensen thuis bezocht werden, onder anderen door de huisarts."

[hilariteit alom, goed gevonden, voor dat 'van deur tot deur' met patrouillerende boa's en mobiele priklocaties terwijl de huisarts volledig buitenspel was gezet].

"Ik heb gezien hoe er op bepaalde markten niet één keer, niet twee keer, maar week in, week uit, voor lange periodes mensen stonden."

[De zaal bedaart wat. OK, dat heeft vermoedelijk te maken met de wijk-voor-wijk frase, maar wie zijn die 'mensen' die daar voor lange periodes stonden? En die 'bepaalde markten', welke bedoelt hij: de vaccinmarkt? De zorg? De banenmarkt? Iedereen wacht af... Waar wil hij hiermee naartoe... En dan, als goed getimede afsluiter:]

"Hut!"

[Freies Lachen, freudiger Applaus]

Minister Ernst Kuipers im Repräsentantenhaus

Wir können also nur hoffen, dass die Erklärung von Ernst Kuipers in guter Erinnerung bleibt. Wir mögen seine Argumentation jetzt als verwirrend empfinden, aber ein zukünftiges Kabarett könnte den Text vollständig kopieren, sollte jemals wieder Platz für ein Programm sein, das die Regierung ernsthaft kritisieren kann.

Over 70 jaar kunnen mensen lachen om zo'n betoog, net zoals we nu om "deze bekende Duitse politicus" lachen. Een reactie op een dodelijk dwangregime gebruiken om met één veeg de misleidende propaganda over bescherming en transmissie uit te gummen, net te doen of dodelijke bijwerkingen niet bestaan en ook nog eens niks weten van huisartsen die voor de rechter moesten komen of hun baan dreigden kwijt te raken omdat ze integer waren en correcte informatie probeerden te verstrekken.

Mensen werden vastgezet, gediscrimineerd, geasocialiseerd: "Daar past een compliment" en "Chapeau!" Wat een cabaret. Als het niet om te janken was...

Hieronder de Jiskefet-docu "Adolf de film", het startpunt is het laatste shot van de trailer: