Katy Talento: „Geständnisse einer Gesundheitspriesterin im Weißen Haus“

Origineel Substack artikel (Engels): Bekentenissen van een volksgezondheidspriesteres in het Witte Huis

Ik heb Robert F. Kennedy Jr. uit de West Wing geweerd.
Ik bied hem hierbij mijn excuses aan.

Katy Talento ND ScM

1 mei 2026

Het was 2017. We hadden de CEO's van een aantal farmaceutische bedrijven naar het Oval Office gesleept, zodat president Trump hen de les kon lezen over hun medicijnprijzen. (Altijd een leuk moment.)

Op de een of andere manier kwam het woord ‘vaccin’ ter sprake. Als dat gebeurt in het bijzijn van de president, toen, nu, vorige maand en waarschijnlijk volgende week, begint hij, als een klokwerk, altijd hetzelfde verhaal te vertellen. Een vrouw die vroeger voor hem werkte bij de Trump Organization. Haar tweejarige zoon, die “perfect, prachtig, magnifiek, onberispelijk” was. Toen kreeg hij een prik en was hij “gewoon weg. Weg. Nooit meer dezelfde. Prachtige jongen. Toen, gewoon weg.”

De CEO's deinsden allemaal terug en lieten de reactie op dit verhaal over aan hun collega Ken Frazier, de toenmalige CEO van Merck, een vooraanstaande vaccinproducent. Ik weet niet meer wat hij zei. Ik weet zeker dat het de gebruikelijke bezwering was over veilig en effectief.

De president had een instinct. Ik had de referenties. Wat ik niet had, was een antwoord.

Maar het bracht me terug naar 2002.

De moeders van kinderen met autisme drongen er, net als andere groepen moeders elke dag deden, bij mij op aan om iets te doen om hun kinderen te helpen. Ik was medewerker van de commissie van de Amerikaanse Senaat die toezicht houdt op het CDC. Het was mijn taak om, als het om volksgezondheid ging, aan te bevelen welke wetsvoorstellen er moesten worden opgesteld, welke moesten worden doorgezet, welke moesten worden afgewezen, op welke kwesties toezicht moest worden gehouden en welke instanties moesten worden gedagvaard.

Elke moeder vertelde hetzelfde verhaal over een vaccinatie en de daaropvolgende achteruitgang van hun kinderen met symptomen van autisme. Ze wilden dat het CDC de veiligheid van vaccins grondig zou onderzoeken en de relatie tussen vaccinatie en de daaropvolgende diagnose van autisme zou beoordelen.

Ik zat in tweestrijd.

Ik was een aan Harvard opgeleide epidemioloog op het gebied van infectieziekten. Ik geloofde rotsvast dat vaccins de gouden standaard waren voor interventies in de volksgezondheid.

Niet omdat ik op de opleiding volksgezondheid het bewijs voor de effectiviteit en veiligheid ervan had gezien, door de baanbrekende klinische onderzoeken te bestuderen die dat aantoonden (dat had ik niet). Maar omdat ik was opgeleid in de orthodoxie van de volksgezondheid, waar werd aangenomen dat iemand dit had onderzocht en het op ein bepaald moment was aangetoond – zodat we ons nu allemaal konden richten op dringender zaken, zoals hoe we vaccins bij meer kinderen over de hele wereld konden krijgen. Ik had het begin van mijn carrière doorgebracht met rondreizen in het buitenland, waar ik infectieziekten bestreed, van de guineaworm in Zuid-Soedan tot hiv/aids bij Russische drugsgebruikers en prostituees in de binnenstad van Washington D.C. Ik was de heldin in het verhaal dat ik mezelf vertelde.

Maar ik ben ook een vrouw. En ik heb diep respect voor de intuïtie en wijsheid van moeders. En het lag niet in mijn aard om, wanneer een groep moeders me vertelde over een waargenomen patroon in het leven van hun kinderen, hen niet te geloven of af te doen.

Dus deed ik wat elke jonge, naïeve medewerkster in haar eerste baan op Capitol Hill zou doen: ik belde het CDC.

Ze gaven me wat flauwe prietpraat over ontkrachte studies en hoe “correlatie niet hetzelfde is als causaliteit” en wat al niet meer. Ik bleef achter met een vreemd gevoel van onrust en wist niet goed wat ik moest doen. Maar ik wist dat mijn baas, de hoogste Republikein in de commissie, er niet op zou zitten om zich in zo'n wespennest te storten. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de voorzitter van de commissie, (ironisch genoeg) Ted Kennedy – wiens partij de Senaat controleerde – ons bij elke gelegenheid zou proberen te dwarsbomen – en we hadden al genoeg strijd met hem.

Bovendien hielden Rep. Dan Burton en Rep. Dave Weldon, MD, al hoorzittingen aan de kant van het Huis – als daar iets uit zou komen, zou ik mijn baas misschien kunnen interesseren. Dus ging ik door naar de volgende vergadering en de volgende vraag van de volgende groep moeders van kinderen met de volgende aandoening.

Vijftien jaar later en verschillende andere banen bij de Senaat verder. Het was 2017 en ik was nu de belangrijkste gezondheidsadviseur van president Trump in de Domestic Policy Council, en we waren allemaal nog steeds op zoek naar de toiletten in het Witte Huis.

Ik was nu een veel ervarenere en slimmere stafmedewerker, en had totaal geen vertrouwen in federale instanties – besonders de CDC. Maar ik geloofde nog steeds met heel mijn hart dat vaccins levensreddende, broodnodige maatregelen waren om kinderen te beschermen, en dat ze het beste werkten wanneer de vaccinatiegraad en de daaruit voortvloeiende groepsimmuniteit hoog waren.

Mij werd verteld dat Robert F. Kennedy Jr., een kennis van kandidaat-Trump, hem ertoe had gebracht zich te verbinden tot het instellen van een Commissie voor Vaccinveiligheid zodra hij in functie was. De heer Kennedy belde nu en wilde de beloofde commissie op gang brengen.

Het was mijn taak om dit probleem uit de wereld te helpen.

Ik ging er helemaal voor.

We konden geen vergadering, evenement of commissie hebben die de wereld liet zien dat vaccins iets minder waren dan de grootste overwinning op het gebied van de volksgezondheid die we allemaal dachten dat ze waren (krijg ik een “amen?”). Dus belde ik de leiders van het NIH, Francis Collins en Tony Fauci, op en vroeg hen om de bijeenkomst door te laten gaan, maar ergens buiten de campus, ver weg van het Witte Huis en uit het zicht van het publiek.

Die bijeenkomst, die plaatsvond op de NIH-campus in Bethesda, Maryland, is enigszins berucht geworden in de MAHA-geschiedenis.

De heer Kennedy, evenals Del Bigtree und Aaron Siri van het Informed Consent Action Network (ICAN), hadden een ontmoeting met de autoriteiten over de wetenschap. Ze hebben allemaal in het openbaar gesproken over die bijeenkomst, waar dr. Fauci hen verzekerde van de bergen aan onderzoeken die de veiligheid van vaccins aantonen. Naar verluidt bladerde hij, toen hem werd gevraagd deze te tonen, door zijn papieren alsof ze binnen handbereik lagen. Toen hij ze niet kon vinden, beloofde hij de studies later te bezorgen. Dat is nooit gebeurd. ICAN spande een rechtszaak aan op grond van de Freedom of Information Act om ze te verkrijgen.

HHS schikte de rechtszaak met een verbluffende bekentenis – officieel vastgelegd – dat dergelijke studies niet bestonden.

Maar ik wist daar niets van. Ik wist alleen dat ik mijn werk had gedaan en kinderen had gered.

De jaren daarna werkte ik aan allerlei beleidsmaatregelen waar ik echt trots op was (het beëindigen van geheime zorgprijzen, het verlagen van medicijnprijzen, het bestrijden van opioïdenverslaving) en andere die niet zo goed verliepen (het gedoemde mislukte avontuur om Obamacare in te trekken en te vervangen). De eisen van het werk in het Witte Huis zijn meedogenloos. Terwijl veel van mijn collega’s als familie voor me waren geworden, kon mijn echte familie me nauwelijks meer in een line-up herkennen.

Halverwege 2019 had mijn stressniveau een hoogtepunt bereikt. Om vele redenen was het tijd om verder te gaan. Mijn jongere zus, een 39-jarige moeder van twee kinderen, was stervende aan darmkanker, en ik bracht de volgende vijf maanden door met de zorg voor haar, terwijl ik diep nadacht over de grenzen en de hoogmoed van de geneeskunde.

Toen COVID een paar maanden later onze kusten bereikte, was er zeker sprake van FOMO.

Er breekt wereldwijd een luchtwegaandoening uit, en ik ben net weg bij het Witte Huis?

In maart van dat jaar publiceerde ik een opiniestuk, waarin ik mijn opluchting uitsprak dat mijn vriendin en voormalige collega, Deborah Birx, net was aangesteld als hoofd van de COVID-respons van het Witte Huis. In de zomer en herfst van 2020 hielp ik de herverkiezingscampagne van Trump door in media-interviews de COVID-inspanningen van de regering te verdedigen.

Ik zette een vrolijk gezicht op voor de camera's, maar naarmate het jaar vorderde, veroorzaakten de onwetenschappelijke eisen van de autoriteiten cognitieve dissonantie.

Von manie rond het dragen van mondkapjes sloeg nergens op gezien de grootte van een virusdeeltje. Mondkapjes die losjes werden gedragen, hergebruikt, de hele dag met onsteriele handen aangeraakt en aan kinderen opgedrongen, waren een misdaad tegen de epidemiologie. En toch deden autoriteiten als Birx en Fauci, van wie ik wist dat ze beter zouden weten, nog steeds alsof.

Lockdowns werden op belachelijke en wetenschappelijk ongerechtvaardigde manieren doorgevoerd. Kerken – nee. Kleine familierestaurants – nee. Sportscholen – nee. Walmart – ja. Er leek geen enkele poging te worden gedaan om de totalitaire kloof uit te leggen die van bovenaf werd opgelegd.

Ik was kort na het overlijden van mijn zus naar Loudoun County, Virginia verhuisd, om dicht bij haar twee jonge zoontjes te zijn. We wilden vrienden maken in onze nieuwe gemeenschap, en de enige mensen die het aandurfden om samen te komen waren de patriotten en dissidenten die betrokken waren bij de Loudoun County Parents’ Resistance™, die streden tegen de schoolsluitingen en ander beleidsmisbruik. Zo kwam ik in contact met de bonte verzameling niet-traditionele bondgenoten die het COVID-tijdperk had verenigd: katholieke thuisonderwijzers en hippie-zelfvoorzieners. Activisten voor medische vrijheid en waakhonden voor verkiezingsintegriteit.

We genoten van de ontmoetingen met deze onverschrokken mensen, onder wie een moeder van een door vaccinatie geschaad kind die de medische vrijheidsgroep van onze staat leidde.

Zij haalde me over om de documentaire Vaxxed te bekijken.

De film vertelde het verhaal van het onderzoek van het CDC naar vaccins en autisme in de vroege jaren 2000 – het soort onderzoek waar die autisme-moeders om hadden gevraagd, niet wetende dat het CDC het al had gedaan maar de resultaten verborgen hield.

De film documenteerde de hoorzittingen in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden door de afgevaardigden Weldon en Burton, die de waarheid probeerden bloot te leggen, en de latere klokkenluider, William Thompson, die de ergste angsten van alle moeders bevestigde. Het was een vernietigende aanklacht tegen mijn eigen verlamming tijdens deze gebeurtenissen decennia geleden.

Hier is de tekst die ik diezelfde vriend stuurde terwijl de aftiteling liep, samen met de tranen die over mijn wangen biggelden:

Toch, omdat ik epidemioloog was, kwamen mensen in mijn kring naar mij toe voor antwoorden over De Wetenschap, inclusief mogelijke preventie en behandeling van COVID.

Ik werd de Underground Railroad in onze gemeenschap voor hydroxychloroquine, ivermectine, vernevelde steroïden en andere tegenmaatregelen die door De Autoriteiten werden afgekeurd. Telkens wanneer iemand in onze sociale kring ernstig ziek werd, hielp ik hen aan medicijnen via het semi-geheime netwerk van artsen, die moedig deze reddingslijnen aanboden via telegeneeskunde in het hele land.

Omdat ik meer kennis en kwalificaties wilde om mensen te helpen, schreef ik me in voor een opleiding tot natuurgeneeskundig arts.

Ik keek vol walging en verwarring toe hoe de nieuwe regering het gekke beleid nog verder opvoerde, terwijl zo velen in de federale en staatsregeringen de basisregels van de microbiologie en epidemiologie overboord leken te gooien.

En toen gebeurde er iets in de nazomer van 2021 – een reeks juridische spelingetjes tussen de farmaceutische industrie en de FDA die alles pijnlijk duidelijk begonnen te maken.

Ik was bekend met een volksgezondheidswet genaamd de PREP Act, die was aangenomen toen ik in de Senaat werkte. Deze wet bood aansprakelijkheidsbescherming voor fabrikanten, artsen en zelfs werkgevers tijdens een afgekondigde noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid, mits aan bepaalde criteria werd voldaan. Een van die criteria, als het ging om geneesmiddelen of andere noodmaatregelen, was dat de wettelijke immuniteit alleen gold voor producten met een FDA-vergunning of een Emergency Use Authorization (EUA).

De regering had een aantal problemen die voortvloeiden uit aspecten van de PREP Act en de wet die het EUA-proces vaststelde:

Probleem #1: Om een EUA voor een product te krijgen, mogen er geen andere “goedgekeurde, adequate en beschikbare” therapieën zijn. En die leken er nogal wat te zijn: ivermectine en hydroxychloroquine, om te beginnen. Aangezien het een tijdje zou duren om een FDA-vergunning te krijgen voor het product dat in al die groepen onder de EUA werd toegediend, moest de EUA worden beschermd.

Dat zou alleen mogelijk zijn als goedkope, generieke, veelgebruikte, veilige en door de FDA goedgekeurde hydroxychloroquine en ivermectine (of iets anders) opzettelijk nicht werden erkend als effectieve therapieën voor COVID.

Deze therapieën moesten worden onderdrukt en gedelegitimeerd door de autoriteiten als ondoeltreffend of gevaarlijk als behandelingen voor COVID, anders zouden de komende vaccins – nieuwe, experimentele producten met beperkte veiligheidsonderzoeken die op “warp speed” werden uitgevoerd – het voorwerp worden van verlammende rechtszaken als ze iemand schade zouden berokkenen. Aangezien ze waarschijnlijk en masse aan de hele bevolking zouden worden uitgedeeld, was het statistisch gezien een zekerheid dat iemand schade zou oplopen.

Dit vormde een enorm probleem voor fabrikanten. En dat betekende dat het een enorm probleem was voor de autoriteiten, omdat Pfizer dreigde hun product niet te verkopen in landen die hen niet immuniseerden.

Dit EUA-probleem zou verdwijnen zodra het vaccin door de FDA was goedgekeurd. Maar de vereiste klinische proeven waren nog niet afgerond. Bovendien waren de resultaten niet zo geweldig: van de 29 sterfgevallen in de klinische proef die tot de goedkeuring leidde, waren er 15 in de gevaccineerde groep, één See dan in de niet-gevaccineerde groep.

Probleem #2: Alleen door de FDA goedgekeurde producten kunnen verplicht worden gesteld of aan het vaccinatieschema voor kinderen worden toegevoegd, geen producten met een EUA. (En de regering-Biden was bezig met het smeden van plannen voor landelijke verplichtingen, want dat was natuurlijk te verwachten.)

Probleem #3: De FDA-goedkeuring voor het Pfizer-vaccin zou niet voor de hele bevolking gelden, omdat de klinische proeven die de basis voor die goedkeuring zouden vormen, geen belangrijke subgroepen omvatten, zoals zwangere vrouwen en kinderen onder de 16 jaar. Dus de EUA zou nog steeds nodig zijn om Pfizer te beschermen tegen rechtszaken als gevolg van letsel bij die groepen, totdat het door de FDA goedgekeurde product aan het vaccinatieschema voor kinderen kon worden toegevoegd (waarvoor meer gegevens van kinderen nodig waren) – waarna niemand Pfizer ooit nog zou kunnen aanklagen vanwege het vaccin.

Wat er in augustus 2021 gebeurde, was een duivelse oplossing voor zowel probleem 2 als 3:

• De FDA keurde het Pfizer Comirnaty-vaccin goed – een juridisch kunstmatige constructie omdat dit productlabel in de VS niet daadwerkelijk werd gebruikt.
• Tegelijkertijd verlengde de FDA de EUA voor het vaccin van Pfizer-partner BioNTech, dat Also het vaccinlabel was dat op grote schaal werd gebruikt.

Hiermee werden beide problemen opgelost.

De EUA voor het product dat werd gebruikt (ook voor kinderen van 12-15 jaar) bleef beschermd door de aansprakelijkheidsbescherming van de PREP Act. En het identieke productlabel dat nergens in de VS door iemand werd gebruikt, kreeg goedkeuring van de FDA, zodat het door de federale overheid verplicht kon worden gesteld voor alle werkgevers in het hele land.

Geen enkel nieuwsmedium meldde wat er was gebeurd.

Ze kondigden allemaal aan dat het vaccin dat iedereen in hun armen kreeg, goedkeuring van de FDA had gekregen, wat niet waar was. Twee weken later werden landelijke verplichtingen aangekondigd.

Dat was het. Het was duidelijk dat er duistere, machtige krachten aan het werk waren achter de volksgezondheidsindustrie en ik wilde er niets meer mee te maken hebben.

Ik was begonnen met het luisteren naar de podcast van Robert F. Kennedy Jr. Nadat ik jaren eerder zijn inspanningen in het Witte Huis had gedwarsboomd, was ik nu ironisch genoeg gefascineerd door hoe rationeel hij (ineens) leek.

Toen het boek van de heer Kennedy, Der echte Anthony Fauci, in het najaar van 2021 verscheen, verslond ik het.

Kennedy's zorgvuldig gedocumenteerde beschrijving van hoe de autoriteiten al een paar maanden voordat het daadwerkelijk gebeurde plannen hadden gemaakt voor een wereldwijde coronapandemie, was huiveringwekkend.

Maar nog dichter bij huis was het gedetailleerde verslag van Fauci's financiering van gruwelijke, ingrijpende en slopende HIV/AIDS-experimenten op vaak zeer zieke pleegkinderen in het hele land. Ik had een groot deel van mijn carrière gewijd aan de bestrijding van HIV/AIDS, zowel in eigen land als in het buitenland, en het boek onthulde hoe die carrière was verweven met de monsters die hulpeloze onschuldigen martelden om de eerste AIDS-medicijnen van de farmaceutische industrie op de markt te brengen. Ik had mijn sporen verdiend in de Senaat door van de federale overheid te eisen dat zij prioriteit zou geven aan de levering van medicijnen (en niet alleen condooms) aan aids-slachtoffers over de hele wereld.

Ik had tranen van vreugde en genoegdoening gehuild toen die agenda werd gerealiseerd in de State of the Union-toespraak van president Bush in 2003, waarin hij zijn toezegging onthulde om miljarden dollars te financieren voor antiretrovirale behandelingen.

Nu zag ik bewijs dat deze behandelingen waren ontwikkeld op de gebroken lichamen van vergeten kinderen, die machteloos stonden tegenover de onheilige alliantie van Big Pharma en Big Science.

Als ze niet waar waren, waren de beweringen in Kennedys boek zo volkomen lasterlijk dat ze een reeks rechtszaken hadden moeten uitlokken. Voor zover ik weet, zijn er nooit dergelijke rechtszaken aangespannen.

Deze reeks oogopenende gebeurtenissen dwong me uiteindelijk om een pijnlijke realiteit onder ogen te zien: mijn mening uit 2017 over de heer Kennedy en zijn Vaccine Safety Commission was een enorme vergissing geweest.

Wat als er al een Vaccine Safety Commission had bestaan tijdens Operation Warp Speed? Tijdens de afweging van federale mandaten door het Biden-team? Bij het toevoegen van COVID-vaccins aan het vaccinatieschema voor kinderen? Wat als de heer Kennedy tijdens de eerste ambtstermijn regelmatig toegang had gehad tot president Trump?

Nu ben ik niet naïef genoeg om te denken dat een commissie – welke commissie dan ook – onmiddellijke of duidelijke invloed op het vaccinatiebeleid zou hebben gehad. Ik weet als geen ander hoe traag de overheid werkt. En ongetwijfeld zou Team Biden de commissie onmiddellijk hebben opgeheven of de commissieleden hebben vervangen door overtuigde aanhangers van de consensus.

Toch, toen ik luisterde naar de heer Kennedy die sprak over zijn ervaringen met de eerste regering-Trump, begreep ik dat het gesprek over vaccinveiligheid, dat vandaag mainstream wordt, op zijn minst een flinke voorsprong had kunnen krijgen.

Dus in januari 2022 schreef ik de heer Kennedy een berouwvolle e-mail waarin ik mijn zonden bekende, waarschijnlijk in de hoop op een soort absolutie. Hij was hoffelijk en schakelde zijn collega Lyn Redwood van Children’s Health Defense in. Toen we kort daarna spraken, vroeg ze me sluw wat ik van plan was te doen om boete te doen voor mijn zonden – hoe ik zou bijdragen aan de beweging. Ik had op dat moment geen antwoorden. Ik was nog steeds totaal gedesoriënteerd.

De minister is altijd hoffelijk en vergevingsgezind – zelfs gisteren nog, toen hij een bericht plaatste ter ondersteuning van dit verhaal.

Het landelijke COVID-vaccinatievoorschrift dat in het najaar was aangekondigd, trad in januari in werking (hoewel het gelukkig gedeeltelijk werd tegengehouden door een aantal rechtszaken). Hoe dan ook, ik zou me er niet aan houden. Ik heb nooit meer een masker gedragen. Niemand in mijn familie zou nog een vaccin krijgen. En ik zou nooit meer blindelings vertrouwen op een witte jas (of veel van de producten die ze aanprijzen). Ze zijn niet kwaadwillig (de meesten van hen althans), maar hun opleiding was net zo gebrekkig als de mijne.

Toen ik eenmaal “geradicaliseerd” was, begon ik veel van de dogma’s van de volksgezondheid in twijfel te trekken. Ik ontdekte de Weston A. Price Foundation en de voedingsprincipes van Wise Traditions, die prioriteit geven aan alle slechte dingen zoals verzadigd vet en rauwe melk. Ik omarmde de lang onderdrukte medische kaders van homeopathie en de Duitse Nieuwe Geneeskunde.

Ik begon vrouwen te helpen bij thuisbevallingen, buiten het medische systeem om.

Het was allemaal behoorlijk ketters.

Het belangrijkste was dat ik me realiseerde dat niemand uit Washington en geen enkele witte jas mijn gezondheid of die van iemand anders komt redden.

Ik werd mijn eigen huisarts. Dat kun jij ook.

Ik werk nog steeds aan het minder roofzuchtig en corrupt maken van de gezondheidszorg. Ik help werkgevers om verzekeringsmaatschappijen te ontslaan en de zorgplannen voor hun personeel weer menselijker te maken. Ik geef allerlei “vriendelijk” advies aan het Congres en het huidige Trump-team, zelfs (vooral?) als ze er niet om vragen. En nu ik voor niemand werk en aan niemand verantwoording hoef af te leggen, ben ik ongecensureerd en onbevreesd, en schrijf ik hier met mijn eigen stem over dit alles.

Dus dank aan de moeders van kinderen met autisme die me decennia geleden onder de huid zijn gekropen, ook al wist ik niet helemaal wat ik met hen aan moest.

Dank aan de afgevaardigden Burton en Weldon en hun medewerkers (die onderzoek deden naar de autismegegevens van het CDC).

Dank aan Andy Wakefield (de veel verguisde auteur van de ‘ontkrachte’ studie) en William Thompson (de klokkenluider van het CDC).

Dank aan die vriend die me aanspoorde om Vaxxed te kijken, en aan Del Bigtree, die de film maakte.

En bovenal dank aan minister Kennedy.

Toen hij zich kandidaat stelde voor het presidentschap, was ik nerveus. Als de Democraten hem zouden nomineren, was ik bang dat president Trump van hem zou kunnen verliezen.

Het was dus een grote opluchting toen de Democraten hun kans op de overwinning verspeelden door hem uit hun partij te zetten. En toen dat vuurwerk afging op het podium van Turning Point USA, met Kennedy en Trump en de geboorte van MAHA in beeld, wist ik dat er een generatiekans voor ons lag.

En toch kan ik, zelfs nu nog, het beeld dat dit alles in gang zette niet helemaal van me afschudden.

Een rij moeders, die in 2002 tegenover me zaten in een Senaatskantoor, en om iets heel eenvoudigs vroegen: Kijk alsjeblieft. Onderzoek het alsjeblieft. Doe alsjeblieft niet af wat we bij onze kinderen zien.

In plaats daarvan vertrouwde ik op De Autoriteiten. Ik hield mezelf voor dat er later wel tijd voor zou zijn, dat iemand anders het wel zou regelen, dat De Wetenschap het vast al had uitgezocht.

Het is vreemd om te beseffen dat mijn grootste mislukkingen niet de gevechten waren die ik verloor – maar degene die ik niet begon. En dat ik, in sommige verhalen die ik mezelf over mijn carrière vertelde, de schurk was en niet de held.

Dit is dus waar ik nu sta: ik besteed mijn oordeel niet meer uit. Ik verwar autoriteit niet met waarheid. En ik negeer moeders niet, zelfs niet als de consensus alle nieuwsgierigheid heeft verloren.

Als dat mij een ketter maakt – beschouw dit dan als mijn excommunicatie uit de volksgezondheidscultus.