Majoor van Kappen sprak vorig jaar over een "preferente werkelijkheid". Je merkt aan Rick Niemann dat die er geen barst van gelooft: "informatie-operatie..." "...preferente werkelijkheid...!?". Laat staan dat hij snapt dat hij zelf meebouwt aan die preferente werkelijkheid, die Fernsehrealität. Wenn Sie Ihr Leben in dieser bevorzugten Realität aufgebaut haben, in der Welt, wie die Medien sie Ihnen zeigen wollen, können Sie nicht aus ihr herauskommen. Schauen Sie sich das Verhalten von Maarten Keulemans im Bar-Interview an, unter anderem mit Ira Helsloot. Es funktioniert einfach nicht. Sein Verstand kann damit nicht umgehen, er wird immer leugnen.
Argumente helfen nicht, nichts von einem guten Gespräch bleibt hängen, es gibt kein Interesse und keine Zeit, Schwarz-auf-Weiß-Beweise durchzugehen, Videoaufzeichnungen sind Deep Fake, ein Zufall oder auf andere Weise unzuverlässig: Nichts landet, nichts wird verinnerlicht. Schließlich würde es alles verändern, wofür Sie stehen. Die unbemerkt aufgetragene Teflonschicht hilft Ihnen, Ihre Identität zu bewahren.
Ich weiß nicht, wie bei manchen Menschen (ich schätze etwa 10-20 % der Bevölkerung) ein Prozess der Erkenntnis ablaufen kann. Ich sehe nur um mich herum, dass es nichts mit Bildung oder IQ zu tun hat. Auf jeden Fall nicht der IQ, der gelobt wird und mit dem man (Ehren-)Doktortitel und hohe Ämter erlangt.
Besonders bei Informationsverarbeitern (Zeitungsleser, Talkshow-Zuschauer) wird das Gehirn mit Symbolen (Buchstaben, die etwas bedeuten) stimuliert und die Sinne mit Bildeindrücken und Ton überlastet, vollgestopft mit netten Anführern und Melodien. Die Informationen, die über uns durch die Medien verbreitet werden, sind allgegenwärtig und eindeutig. Allein aus diesem Grund ist sie wirkungsvoller als zwischenmenschliche Kommunikation. In Talkshows wird höflicher geredet als auf der Straße, alles sieht schick aus, Stilisierung, Anführer und Bühnenbild verleihen Qualität und Autorität und vor allem: Die Botschaft wird überzeugend vermittelt: kraftvoll, einseitig, selbstbejahend. Auch der kritische Journalist nickt ja. Zu Wort kommen nur die echten Experten, sonst wären sie nicht im Fernsehen. Es gibt also nie jemanden, der Dinge kaputt macht. Das bestätigt es auf Anhieb: Qualitativ gute Kritik ist nicht zu finden – zumindest scheint es so.
Durch die Medien leben Sie in einer Welt (einer Truman-Show), in der es zuverlässige Medien gibt, aber auch unabhängige Wissenschaft, kritische Journalisten und Dolmetscher und nicht zuletzt: selbstlose Politiker. Kriege finden zwischen einer guten und einer schlechten Partei statt. Natürlich helfen wir den Richtigen. Das ist schön und klar. Die bevorzugte Realität ist zu Ihrem Kontext geworden. Und es ist dieser persönliche Kontext, der bestimmt, wie Sie das, was Sie beobachten, interpretieren.
Persönlich: über meine Programmierung des Zweiten Weltkriegs
Als Hedy d'Ancona Anfang dieser Woche in Bar Laat unsere Demokratie mit der Machtübernahme Hitlers verglich, erinnerte mich das daran, wie NSB-Mitglieder in meiner Jugend als böse, böse Volksverräter dargestellt wurden, die verabscheuungswürdigsten Kreaturen, die man sich vorstellen kann. Sie waren durch und durch schlecht. Sie zeigten ihre Nachbarn an, schauten weg, wenn sie jüdische Freunde draußen vor dem Restaurant stehen sahen (oder abgeführt wurden), und manche grüßten sogar öffentlich, wenn es für ihren Laden oder ihre Karriere gut war. Jemand wie Mengele war der Teufel im Fleisch, was diesen Menschen angetan hatte, war unvorstellbar ...!
Ich sehe jetzt, wie die Einstellung meiner Eltern, der Geschichtsunterricht in der Schule, mein vom Zweiten Weltkrieg besessener Junge von nebenan, Dokumentationen, Cartoons, Witze und Comics über den Zweiten Weltkrieg (harte, lässige Amerikaner mit schiefen Helmen und einer Zigarette zwischen den Lippen) mir den Kontext gegeben haben, mit dem ich mein ganzes Leben lang gut arbeiten konnte. Es war leicht zu verinnerlichen und zu üben. Kein Zweifel: Wer sein Land oder sein eigenes Volk verriet, war ein Unmensch, ein böser Bösewicht. Das ist seitdem meine feste Überzeugung. Wer dem widersprach, war selbst ein Verräter. (Und nebenwirkungsfreie Impfstoffe retten Leben: diese Welt immer noch. Das ist nicht der Punkt.)
Die wichtigste Lektion, die ich aus Corona gelernt habe, ist nicht, wie mir ein Gynäkologieprofessor beigebracht hat, „dass Videokonferenzen eigentlich ganz gut funktionieren“. Für mich war die Lektion eine ganz andere: ein Weckruf. Mein Kontext hat sich aufgrund von Corona verändert, was die Sets meiner Truman-Show zum Erliegen brachte.
Ich gehe mittlerweile davon aus, dass die NSB eine der am schnellsten wachsenden Parteien in unserem Land war und wie die Medien dazu beigetragen haben. Wer aufmerksam ist, hat den gleichen Prozess in den letzten Jahren beobachtet. Die meisten NSB-Mitglieder waren einfach gute, besorgte Bürger, ganz normale Menschen mit Vertrauen in die Medien und in die Politik, zu der sie sogar einen Beitrag leisten wollten.
Allerdings waren damals nicht alle damit einverstanden. Die Zahl der Widerstandskämpfer wurde vom Historiker L. de Jong auf 40.000 geschätzt. Wir modernen Niederländer dachten, dass das für solch ein mutiges Volk etwas niedrig sei, also wurde eine neue Schätzung vorgenommen, die jeden einbezog, der etwas Widerstandsähnliches getan hatte. Mittlerweile sind es 1 Million, und die Geschichte unseres stolzen Landes sieht etwas rosiger aus. Das ist eine andere Zahl: fünfundzwanzigmal so viel!
Wie viel kostet das eigentlich? Wenn wir die Kinder nicht mit einbeziehen, beträgt diese neue Zahl etwa 15 % der Bevölkerung. Die anderen 85 % ließen sich einfach von den Deutschen „stechen“. Daran ist nichts minderwertig oder dumm. So sind menschliche Gesellschaften strukturiert. Ohne eine gewisse Fügsamkeit bei der Mehrheit der Einwohner würden wir uns in ständiger Anarchie gegenseitig in den Tod stürzen – es ist also nicht „falsch“, ein „Schaf“ zu sein. Wir verdanken unseren Wohlstand und eine lange Zeit des Friedens willfährigen Menschen.
Aber diejenigen, die sie manipulieren – das kann man durchaus hinterfragen. Wie verhindern Sie, dass sie ihre Medien ständig missbrauchen? Wie stellen Sie sicher, dass sie im Interesse des Volkes und nicht in ihrem eigenen Interesse handeln? (Spoiler: mit weitreichender Transparenz).
Glaubst du es nicht? Überzeugen Sie sich selbst
Optische Täuschungen veranschaulichen, wie Ihre Wahrnehmung durch den Kontext verzerrt wird. Sie sind ebenso überzeugend wie textliche oder andere Rahmungen. Wir glauben, Framing erkennen zu können, aber das ist nur dann einfach, wenn es nicht mit unserer bestehenden Meinung übereinstimmt, die wiederum auf einem anderen Framing (einem „bevorzugten Kontext“) basieren kann. Sonst ist es einfach so, dann ist es genau richtig. Schauen Sie, was Sie im Fernsehen sehen, steht auch in der Zeitung: der ultimative Scheck. So ist man eben programmiert und manche Menschen durchbrechen das leichter als andere.
Eine der schönsten Illustrationen davon habe ich vor Jahren gezeichnet. Sie sehen ein Schachbrett mit zwei Steinen darauf. Die Beleuchtung ist so eingestellt, dass man Schatten und Licht erkennt; Sie korrigieren sofort – unbewusst – das gesamte Schachbrett entsprechend.
Bewegen Sie Ihre Maus über das Schachbrett und sehen Sie, wie die Schachfigur ihre Farbe ändert – auch wenn Sie wissen, dass dies nicht der Fall ist. Das ist es, was der Kontext bewirkt:
die Hintergrundinformationen, die Ihre Beobachtungen prägen.
Daher ist es leicht zu verstehen, dass konstante Elemente, die sich nicht an die gerahmte Beleuchtungskorrektur halten, je nach Platzierung eine andere Farbe haben. Die beiden Karos, die Sie sehen, haben genau die gleiche Farbe. Aber Sie haben den Kontext bereits viel zu gut verstanden und weigern sich, das anzuerkennen.
Wenn Sie mit der Maus über das Spielfeld (auf dem Desktop) fahren, sehen Sie, wie sich ein Spielstein bewegt. Testen Sie es einfach. Es kann einige Zeit dauern, bis Sie verstehen, wie Sie manipuliert werden. Oder Sie bleiben davon überzeugt, dass sich diese Steine verfärben, das ist auch möglich. Trösten Sie sich: Sie sind nicht der Einzige.
Es kommt einfach auf das Licht an, in dem man etwas platziert.
Die Truman Show ist ein sehr informativer – und auch sehr unterhaltsamer – Film, der über 25 Jahre alt ist. Was mir auffällt, ist, dass es immer noch oft im Fernsehen gezeigt wird (der Verschwörungstheoretiker in mir glaubt, dass dies aus einem Grund geschieht, einem Grund, über den ich raten muss, und da ich nicht gerne rät, lasse ich diesen Kommentar in Klammern).
Wie auch immer, als ich es zum ersten Mal sah (vor 25 Jahren), dachte ich... Ich weiß nicht mehr, was ich gedacht habe. Aber ich fand den Film immer informativ und faszinierend. Wenn ich überarbeite, finde ich immer etwas „Neues“ (etwas, das mir vorher nicht aufgefallen ist). Kürzlich lief es wieder im Fernsehen und mir ist der Knopf (den Laura/Sylvia trägt) aufgefallen, auf dem steht: „Wie wird es enden?“ - Was mich dann zum Beispiel darüber nachdenken lässt, warum sie diesen Knopf trug und warum Truman positiv auf diesen Knopf von Laura/Sylvia reagiert.
Wie auch immer, ich gehe davon aus, dass hier jeder die Truman Show kennt, es besteht also kein Grund, näher darauf einzugehen.
Major Van Kappen sagt es natürlich sehr präzise. Ich finde es immer so schade, dass scheinbar nur Menschen, die außer Dienst (im Ruhestand) sind, in den Medien weise und wahre Dinge sagen können. Früher dachte ich: „Das liegt daran, dass man Lebenserfahrung haben muss, bevor man in den Medien weise und wahre Dinge sagen kann.“ Ich glaube das immer noch (ein bisschen), aber ich glaube auch, dass es damit zu tun hat, dass man in den Medien nicht „solche Dinge“ (die außerhalb der Truman Show liegen) sagen darf, solange man noch in der Truman Show ist. Sie können kein Zauberbrecher sein, wenn Sie in der Truman Show sind.
Anton, ich weiß nicht, ob du meine Interpretation von „The Truman Show“ im Hinblick auf meine ehemaligen Kollegen im Podcast mit Wybren van Haga gesehen hast (wo ich eine Zahl mit Truman Burbank gleichsetze) (und auf die ich mich gestern bezogen habe), aber ich glaube, dass der Film immer noch einen sehr guten Rahmen dafür bietet, wie du als Außenstehender mit den Truman Burbanks umgehen solltest, die in unserer Welt grassieren: als Sylvia/Laura, die hofft, dass Truman eines Tages aus dieser Fälschung heraustreten wird Welt, aber er kann es nicht tun.
Die Truman Show ähnelt stark Platons Höhlengleichnis. Es gibt (wenn ich dem Internet glauben kann) ältere Texte, die, genau wie die Truman Show (und Platons Höhle), zu erklären versuchen, warum Menschen Generation für Generation die scheinbare Existenz der realen Existenz vorziehen. Es ist (wieder) die Bedeutung der in der Höhle sichtbaren Schatten, die das Leben erklären, und nicht die Sonne dahinter, auf die niemand schaut. -Kennen Sie den Film Amelie? – Es gibt eine schöne Szene, in der Amelie im Kino sitzt, nicht so sehr, um den Film zu sehen, sondern weil sie sich während des Films gerne umdreht (in Richtung des leuchtenden Projektors) und dann die Leute ansieht, die den Film sehen. Man kann Truman Burbanken (das Zuschauerpublikum) nicht so hassen, oder?
Es gibt nur wenige, die es „sehen“, sehen können oder sehen wollen. „Sehen“ hat etwas Geheimnisvolles oder sogar Magisches.
Es ist wie mit dem berühmten Bild von Jastrow/Wittgenstein, auf dem man zum Beispiel immer eine Ente sah, bis man darin „plötzlich“ ein Kaninchen sah. Wie Sie zu dieser Einsicht gelangen, kann niemand sagen.
Ansonsten weiß ich es auch nicht. Ich denke, dass eines der Probleme, die die Truman Burbanks dieser Welt plagen – und seien wir ehrlich: Jeder hat irgendwann einmal an den Weihnachtsmann geglaubt, jeder war irgendwann einmal Truman Burbank, das tue ich – darin besteht, dass sie denken, sie wüssten ZU VIEL. Etwas mehr „Nichtwissen“ wäre angemessener, das „Nichtwissen“, das Sokrates befürwortete, fällt mir jetzt ein.
In Bezug auf dieses Nichtwissen habe ich ein weiteres Video mit einer schönen Vorstellung darüber gefunden, wie Licht keine Farbe enthält (wie Newton uns lehrte), sondern dass Farbe eine Kombination aus Hell und Dunkel ist (Goethes Farbentheorie), in dem Goethe selbst so ehrlich sagte, dass er nicht verstand, was er sah, aber er sah es (was im YouTube-Video unten dargestellt ist). Diese Art des Nichtwissens, ich habe Ehrfurcht davor und dieses Gefühl möchte ich dem Truman Burbanken dieser Welt geben. Nur Letzteres... das ist nach den Definitionen des Films The Truman Show nicht möglich.
Wie auch immer, der Nachmittag ist zu schön und bunt, als dass ich näher darauf eingehen möchte (vorausgesetzt, ich kann...), deshalb hier das Video, in dem Goethes Farbenlehre dargestellt wird.
https://m.youtube.com/watch?v=vu_7uG6KlsU
Ich habe ein Stück von dir und Wybren gesehen, ich muss es noch zu Ende bringen. Dieser Film ist sicherlich eine eindrucksvolle Allegorie. Was Cees Mul in seinem Kommentar beschreibt, ist auch so erkennbar...
Schöner Text. Und dann reden Sie noch nicht einmal über bevorzugten Kontext, Interpunktion und „treue“ Triangulation im Hinblick auf mögliche bevorzugte Realitäten ...
vorzugsweise Kontext… https://x.com/maximumpain333/status/1918632759792206200 Philosophisch gesehen geht es im Hinblick auf eine bevorzugte „wissenschaftliche“ Weltanschauung viel tiefer.
Unter all den Unternehmen fasziniert mich „Bewusstsein“. Wenn ich morgens aufwache, bin ich kein Zombie; Durch Kaffee fühle ich mich ein bisschen klarer ... Unsere Vorliebe bezeichnet unser Bewusstsein schon in jungen Jahren als eine Art Epiphänomen komplexer Materie ... Wer denkt jemals über die Absurdität davon nach? Etwas einfach zu benennen, ohne einen Mechanismus dafür, wie, was, warum usw., ist völlig bedeutungslos. Und doch... Irgendeine Form des Bewusstseins scheint mir für die Lebenserfahrung schon in jungen Jahren unerlässlich zu sein. Primär statt sekundär... (Erfahrung = subjektiv.) Bei meiner Ausbildung ging es nur um äußere Dinge, ohne irgendeinen Bezug zum „Bewusstsein“. (Objektive Beobachtung.) Einige Gefühle waren Teil davon, aber das waren chemische und hormonelle Dinge ... Wieder einmal absurd vom Feinsten. Die Karte ist nicht das Territorium. Was ich sagen möchte ist: Die bevorzugte Lebensweise in unserer westlichen Welt ist tief gefärbt und wird von klein auf im Voraus manipuliert.
„Einfach etwas zu benennen, ohne einen Mechanismus dafür zu haben, wie, was, warum usw., ist völlig bedeutungslos.“ Das glaube ich nicht. Es kann sehr wichtig sein, es zu benennen, auch wenn Sie es nicht verstehen. Und ich denke auch, dass das nicht nur in unserer westlichen Welt so ist. Hier haben wir Medien, die als Informationsinstanz angesehen werden.
Lächeln. Sie haben Recht. Allein meine Annahme über Mechanismen ist bereits ernsthaft gefärbt. Ich hoffe, dass niemand mehr externe Personen als Autorität für Informationen ansieht. Mittlerweile habe ich noch nie jemanden erlebt, der etwas Sinnvolles über das Bewusstsein und irgendeine „materielle“ Existenz berichtet hat. (Außer Arthur Young.) Daraus folgt für mich: Wenn das Bewusstsein nicht in der Gleichung enthalten ist, dann geht es doch um nichts, oder? (Etwas provokativ.)
Machen wir es einfach: Eine Weltanschauung, in der das „Bewusstsein“, das meiner Meinung nach für das „Sein“ unerlässlich ist, keinen Platz hat, hat sich von vornherein disqualifiziert. Ich sage nicht direkt: Der Rest ist Unsinn, sondern ich sage: Der Rest ist marginal.
Ich mag solche Grübeleien, Anton. Danke.
Willem hat bereits viel über die Truman-Show gesagt. Aber auch hier sind einige Szenen relevant: Als Truman zufällig eine Reihe von Kameraleuten oder Technikern sieht, die sich hinter einer Blende befinden sollten. Oder als er plötzlich seinen vermeintlich toten Vater auf der Straße laufen sieht. Auch schön: Wenn Truman versucht, die Stadt zu verlassen, und Christo (Ed Harris) von seinem Kontrollraum aus Staus organisiert, die genau dann auftreten, wenn Truman in diese Richtung unterwegs ist. All diese Vorfälle zusammen lassen Truman zunehmend zweifeln.
Dieses Gefühl hatte ich, als ich die Pressekonferenzen des Ehepaars Mark & Hugo getrennt im Fernsehen sah. War das echt? Kaum vorstellbar. Ich konnte nur den ersten Teil absolvieren, den zweiten musste ich jedoch abbrechen. Schlecht für den Blutdruck. Oder Bruno Bruins‘ Spiel mit dem gelben Blatt Papier. Über all die andere unsinnige Propaganda müssen wir hier nicht reden. Ich bin in der Tat überrascht, dass so viele Menschen eine andere Realität wahrnehmen. Zuerst war es ein seltsames, einsames Gefühl, aber nach und nach fand ich Gleichgesinnte. Zuerst über die Website von Maurice und über diese Website zu anderen Quellen, einschließlich der äußerst raffinierten Virusvaria.
Über den Zweiten Weltkrieg: Kennen Sie „Grey Past“ von Chris Van der Heijden? Wie der Titel vermuten lässt, nuanciert dies das Schwarz-Weiß-Denken auf schöne Weise. Damals gab es viele Diskussionen darüber.
Die Realität existiert nicht wirklich. Ich denke, da sind wir uns einig. Alles ist eine Interpretation und hängt von den Kanälen ab, über die die Informationen ankommen. Tatsächlich gibt es mehrere Möglichkeiten: Sie versuchen, die Fakten zu jedem Thema zu analysieren, bevor Sie sich eine Meinung darüber bilden. Das ist für mich nicht möglich. Wenn ich sehe, dass Jan Bonte eine große Trilogie allein über das Wuhan-Laborleck schreibt, was ist dann mit der Stickstoffgeschichte, den Impfungen, der CO2-Panik? Alle möglichen anderen Dinge, die wir für selbstverständlich halten, die aber auch nur Meinungen sein können. Eine Möglichkeit besteht darin, wählerisch zu werden und einige Themen vernachlässigen zu lassen. Oder auf der Suche nach Leuten, die Ereignisse auf vernünftige und ziemlich unvoreingenommene Weise erklären können. Es gibt sie, man erkennt sie an ihren Zweifeln. Glücklicherweise gibt es Raum für gegensätzliche Ansichten über Substack, die neue Welt, Maurice usw. Die Kommunikation mit meinen alten Freunden und dem Großteil der Familie lässt zu wünschen übrig.
Dieses einsame Gefühl ist so erkennbar, Cees. Und dann all diese Gleichgesinnten zu treffen. Ich bin so ungeduldig, dass es jetzt so langsam vorangeht. Oder dass selbst die Wachsamsten von damals bei anderen Themen wieder schlafen. Ich bin in einer Sekte aufgewachsen und hatte schon in jungen Jahren das Gefühl, dass die Dinge nicht richtig waren. Im Juli 2019 während eines Urlaubs in Frankreich kam mir immer wieder das Wort „Malade“ in den Sinn und ich dachte, es wäre endlich Zeit, ein Buch über Gesundheit zu schreiben, doch auch die Unterdrückung, die ich in der Sekte und immer noch regelmäßig bei Großereignissen auf der Welt verspürte, kehrte zurück. An Silvester erzählte ich meiner Partnerin, dass es sehr groß werden würde. Diesen Sommer ist es nun 6 Jahre her und wir werden wieder durch Frankreich reisen, aber das Gefühl der Freiheit ist immer noch nicht zurückgekehrt... Ehrlich gesagt muss ich zugeben, dass ich mir bereits drei Paar weite Hosen gekauft habe, weil sie in Mode sind 🤔☺️
Het Frankrijk van nu (ik reis er momenteel per fiets rond) is, net als NL, vergeven van de camera’s ‘om je te beschermen’. De nieuwe Europese werkelijkheid. :-(((
Zum kotzen.
https://www.trouw.nl/binnenland/het-coronavirus-stelde-artsen-voor-raadselen-vijf-jaar-later-kijken-ze-terug-op-hun-handelen~bcf2cb5f/
Mooi voorbeeld van de doorwerkende kracht van een preferente virus werkelijkheid.
Voorwaarden voor het vestigen van een preferente werkelijkheid lijken angst (Er is een pathogeen virus. En dat virus heeft een IFR van 5%) een autoriteit (WHO, Vereniging van intensivisten) die naast angstzaaien ook met verlossende antwoorden komt in de vorm van een protocol/maatregelen waarachter men zich kan verschuilen.
Met als gevolg dat men de ook voorkomende longembolieën niet meer ziet en uit angst voor besmetting, gegeven die hoge IFR men maar ter voorkoming van eigen besmetting intubeert en dikbuikige mannen op de buik legt omdat protocol aangeeft dat dit beter ventileert (en zodoende een mogelijke middenrifademhaling blokkeert?)
Men denk (nu) te weten hoe de hazen liepen maar zien niet dat men blind wc eend protocollen blijft volgen. (Zeg maar: alleen de haas uit het plaatje van Wittgenstein ziet maar niet de eend). Het is waarschijnlijk te pijnlijk om de aangerichte iatrogene schade met fatale gevolgen als individu te onderkennen. Men blijft veilig schuilen bij elkaar. (Een enkele uitzondering daargelaten:👍)
PS. En stel dat er geen sprake is van een pathogeen maar slechts een commensaal coronavirus: een ongewenste, onpreferente werkelijkheid. Wellicht ook hier?
Eenzaamheid valt nu mee, hoor c. Was vooral in het begin een vreemde ervaring omdat we bijna niemand kenden die ook kritisch was. En ik twijfelde sterk aan mijn waarnemingen. Mijn partner deelt hetzelfde wereldbeeld, dus dat is erg fijn. We wonen ook afgelegen in een buitengebied met veel natuur om ons heen. Een dochter en partner hebben het ook door. Ze werkt in de medische sector en heeft vaccinaties geweigerd. Daar is best moed voor nodig.
Ik neem aan dat Crocs onder korte broek niet als modieus gezien worden?:-)
Zijn wij juist niet allemaal op zoek naar DE werkelijkheid? Het echte verhaal, wie, op welk moment, wat heeft gedaan? De complexiteit is enorm en wordt m.i. opzettelijk vergroot. Iets met bomen en bos maar er wordt wel aan alle kanten aan geknabbeld. Ik blijf optimistisch dat we ooit gaan weten hoe de vork in de steel heeft gezeten. Of het ooit tot de massa gaat doordringen is natuurlijk een tweede.
Een aanrader voor de “eenzamen” onder ons:
https://de-verleiders.nl/producties/bureau-buitenschot/
Bijna uitverkocht dus opschieten!
Zes acteurs die een ander verhaal hebben dan het preferente. En een volle zaal die ook goed door lijkt te hebben dat we er op veel gebieden tussen worden genomen.
Alles komt langs, van de manier waarop de consultancybranch (Mc Kinsey) overal vingers in de pap heeft tot de huidige oorlogszucht. Ook mooi om te horen hoe de overheid geprobeerd heeft de Verleiders voor hun karretje te spannen.
De belangen zijn kennelijk heel groot!
“Je ziet het pas als je het door hebt”… Zei Johan Cruijff. En zo is het precies.
Veel draait natuurlijk om de vraag of je de overheid en allerlei instanties die (vaak financieel) gelinkt zijn aan de overheid kunt vertrouwen. En als je op een dag beseft dat overheden niet vanzelfsprekend het beste met je voor hebben, draait er iets en zie je met terugwerkende kracht hoe je in de luren bent gelegd. Hoe krachtig framing is. Oude beelden worden bijgesteld. Zoals ‘de moed’ van ons koningshuis in de oorlog. En ja (mooi voorbeeld) de verachtelijke slechtheid van NSBers. Overigens zijn overheden zelf natuurlijk ook vaak niet bij machte het roer recht te houden in het krachtenspel van big tech en big pharma en andere invloeden op de achtergrond. Neem Fleur Agema. Wat is er achter de schermen nou eigenlijk precies met haar gebeurd? Het is vechten tegen de bierkaai. Helemaal nu ook de media en de rechtspraak in de preferente werkelijkheid terecht zijn gekomen. Of was dat altijd al zo en viel het mij niet op omdat hun visie strookte met mijn denkbeelden?
Als ik probeer mensen een ‘niet-preferente waarheid’ in de maag te splitsen, is het mijn bedoeling dat er bewustzijn groeit. Zo veel inzicht dat de opmars naar een totaal gecontroleerde of social credit maatschappij kan worden gekeerd. Een maatschappij waarin onze digitale identiteit zo handig gekoppeld is aan onze digitale portemonnee, onze vaccinaties, gezondheidsinformatie ja … aan wat eigenlijk niet. Hier en daar nog wat fijne wearables waardoor onze hele gezondheidstoestand continu gemonitord kan worden. En waarom niet want zo heerlijk veilig en ‘je hebt immers niets te verbergen’.
Ik vind het een interessant idee dat al die volgzame schapen ook zorgen voor het soepel marcheren van onze samenleving. Maar als veel van die makke schapen hadden geweigerd groene vinkjes te halen, dan was een essentiële mijlpaal op weg naar totale controle misschien niet bereikt. Als die volgzame types nou eens consequent vaker contant gaan betalen, dan wordt het een stuk lastiger met het cbdc/de digitale euro. Altijd die domme trots dat je als early adopter al met je telefoon, met je horloge en straks met je onderhuidse chip? kan betalen.
Zo herkenbaar dat mensen informatie van internet wegzetten als onbetrouwbaar want ‘alles kan gefaked worden tegenwoordig’, maar het NRC kan je uiteraard volledig vertrouwen. Er valt geen speld tussen te krijgen. Toen ik een vriendin vertelde hoe benauwend en stigmatiserend ik de groene vinkjes vond zei je: “Ik snap niet waar je mee zit. Je moet het gewoon zien als een verkeersregel, zoals stoppen voor een rood stoplicht. Daar vind je toch ook niets van?”
Tot slot: dank Anton voor al je interessante artikelen. Je verwoordt het steeds zo prachtig: genuanceerd, beeldend en precies. Of zoals Cees Mul schrijft: ‘uiterst verfijnd’. En Willem… ik bekeek het boeiende interview van jou met Wybren van Haga. Heel belangrijk omdat jouw ervaring van binnen uit een nieuw aspect van de covid-gekte laat zien: fatale medische missers in diagnoses omdat er nog maar één ziekte kon bestaan (covid dus). Belangrijke informatie ook omdat dit feit iets gemakkelijker erkend kan worden binnen de heersende overtuigingen. Verder is het jou, als één van de zeer weinigen, gelukt stand te houden tegen de sterke stroom in. Diep respect! Vooral omdat je tegen de preferente werkelijkheid in durfde te gaan toen je nog volop ‘meedraaide in de Truman show.’
Je haalt me de woorden uit de mond, Elisabeth. Cruijff was een ziener. We zullen nooit weten of hij dit zelf allemaal wel door gehad zou hebben.
We kunnen misschien veel leren van met er Agema gebeurd is. Ik heb haar gezien bij de première van “Dood door Schuld” over het werk van Maurice de Hond. Daar kom je niet als je niet beseft dat de overheid op z’n minst een steekje heeft laten vallen door bewust aerogene transmissie te ontkennen.
Nu als minister van VWS is de kritische houding bijna volledig verdwenen. Ze moet zich hebben laten sensibiliseren. Hoe hebben “ze” bereikt dat Fleur weer het preferente verhaal is gaan verdedigen? En wie zijn “ze”? Is het geld? Of, “ik weet waar je kleinkinderen op school zitten”? Mogen we hopen dat Agema een mol is die straks met een schat aan informatie over de geheimen bij VWS naar buiten komt?
Mijn paar stuivertjes zet ik in op het landsbelang. En wat een goede move, juist een van de meest kritische mensen uit de tweede kamer op een post zetten waar ze niets anders kan dan zich conformeren aan het preferente verhaal. Ze moet gedacht hebben dat ze daar het verschil kon gaan maken. Tot de ambtenaren haar vertelden welke belangen er speelden.
Dus geen Agema die bij EVA en Bar Laat komt vertellen dat Maurice vanaf het begin gelijk heeft gehad, dat het SC2-virus in elkaar geknutseld is, dat er eerherstel komt voor dissidente artsen of dat er grondig onderzoek komt naar oversterfte.
Want in goed Nederlands: the stakes are too high. We hebben er de centjes niet voor. En we kunnen ons de maatschappelijke onrust niet veroorloven die onstaat als iedereen beseft dat mRNA niet het wondermiddel is dat ons is voorgehouden. Dus, net als bij Groningen en de toeslagenaffaire: vertragen tot de urgentie verdwenen is.
Tenslotte, prachtige laatste alinea, ik ben ook blij met alle stukken van Anton en de genuanceeree reacties daarop. Want hoewel niet eenzaam, wel het gevoel een soort relikwie te worden nu de aandacht voor corona wegebt.
De menselijke geest zal eerst een verklaring proberen te vinden om iets plausibel te maken i.p.v. andersom, meteen denken dat het een fout heeft gemaakt.
Dat is volgens mij ook het verschil tussen mensen “die het wel zien” en mensen “die het niet zien”.
Het laatste kost veel minder energie en is ook veel makkelijker. Aangezien de mens is geprogrammeerd om te overleven, zal de tweede soort met meer zijn, het kost minder energie.
Voor mijzelf heeft het ook met mijn vak te maken, vermoed ik. Ik ben altijd op zoek naar de uitzonderingen van een patroon. Als automatiseerder moet ik daar alert op zijn, want daar zitten de fouten in de programma’s.
Mijn geest is daar in getraind en ik laat het ook op het dagelijkse leven los.
Simpele vagen als:
Klopt dat wel?
Is dat wel logisch?
Zijn er geen uitzonderingen?
zorgen er voor mij voor dat ik zaken van meerdere kanten bekijk. Hierdoor valt mij veel vaker op dat zaken niet kloppen of dat zaken te toevallig samenvallen.
Als je het eenmaal ziet, dan zie je ook samenhang in berichtgeving. De framing zie je ontstaan zeg maar.
Zoals de “mazelen epidemie”. De berichtgeving volgde elkaar mooi op en er komen nu andere onderwerpen bij die mooi in het verlengde liggen (de oproep van de coalitie van zorgprofessionals voor meer vaccinatie).
Zie je dit niet, dan is de berichtgeving een bevestiging van je eerdere overtuiging en heb je totaal geen behoefte voor ontkrachting van je overtuiging.
Sterker nog, je zult er alles aan doen om deze in stand te houden. Overtuigingen zijn heel “hardnekkig”.
Veel stof tot nadenken, in het artikel en in de reacties.
“Ik vind het nu vanzelfsprekend dat de NSB één van de snelst groeiende partijen ooit in ons land was en hoe de media daaraan bijdroegen. (…)”
Ja, en m.m. de NSDAP in Duitsland.
Ik liep de helft van mijn tienertijd met stapels boeken alleen over WO-II de bieb uit, geobsedeerd als ik was door de grote waarom-vragen (het viel nog mee dat degeen die de boeken afstempelde nooit vroeg “Lees je ooit wel ’s wat anders?”). We praatten thuis ook heel veel over de oorlog, over het wat, het hoe, het waarom. Maar de belangrijkste vraag “waarom kon de Holocaust gebeuren?” bleef. Het begin van een antwoord vond ik in het Joods Historisch Museum: pas daar besefte ik hoe ongelooflijk klein de stapjes waren waarmee de bezetter de Joden afzonderde uit de Nederlandse samenleving. Elk stapje op zich leek maar klein t.o.v. het vorige, en daarmee eruit voort te vloeien. Eens een heleboel stapjes op weg en de tijd voortgeschreden, was er een glijdende schaal ingezet en de afstand van zeg, het 5e naar het 1e stapje al niet meer in beeld. Ongekende manipulatie.
Ik moet inderdaad bekennen dat in de ontwrichtende dystopie van de afgelopen 5 jaar de antwoorden zich verder hebben opgedrongen. Tot mijn afgrijzen. Niks “Nie wieder”. Het kan dat mensen die gestudeerd hebben, je bloedeigen familie, je dierbaarste vrienden niet beseffen dat ze het niet doorhebben.
Ik vind het wel goed, Anton, dat je schrijft “Daar is overigens niets minderwaardigs of doms aan.” Dat is zo, wij hadden hen kunnen zijn, zij ons. Minder dapper, minder open voor twijfel, andere afweging (wel/geen kwetsbare familie, wel/niet baan op de tocht, etc.), minder geleerd om zelf na te denken, te onderzoeken, geen nieuws etc. op TV* … Maar dat dekt niet alles. En bovendien, de “manipulatoren” zijn in principe ook gewoon mensen als ons, alleen met zeer verstrekkende verantwoordelijkheden / op machtsposities, gekozen door de bevolking en wel op de hoogte van het feit dat er gemanipuleerd en ronduit gelogen wordt. Van die mensen mag je eisen dat ze dapper zijn, een zaak van meer kanten kunnen bekijken, goed kunnen nadenken en redeneren en onderzoeken, integer zijn.
* Zelf nooit een TV gehad en zeer weinig TV gekeken (alleen als ik er niet onderuit kon), ben er totaal allergisch voor. Heb vaak gedacht dat er iets extra gebeurt als veel mensen op hetzelfde tijdstip naar dezelfde nieuwsuitleg kijken. Dat is wezenlijk anders dan een krant lezen en stoppen en nadenken, evt. iets opzoeken (“klopt dit wel?”) – zolang als je wilt – en weer verder lezen. Helaas heb ik nooit een goed onderzoek daarnaar gezien, en de controlegroep is klein.
Inderdaad, het artikel en de reacties laten mij niet los. Waarom zoveel kwaadaardigheid als men “er niets aan kan doen” door de “marketingstrategie” van kwaadwillenden. De ic-artsen waar ik onmiddellijk contact mee had en zelfs gesmeekt heb om de protocollen niet uit te voeren omdat het in mijn ogen moord was (is) dachten echt alleen maar aan hun hoge hypotheek en hielden zich op illegale feestjes nergens aan. Opmerkingen als “na het klappen nu de flappen!” Ik kende heel wat zogenaamde zorghelden en werd toen al uitgesloten omdat ze mij maar vervelend vonden zolang de bouwmarkten maar open bleven en ze met collega’s dansjes in de lege gebouwen konden oefenen. Met schoenen aan op de lege operatietafels en verkleed met de zogenaamde schaarste beschermingsmiddelen. De foto’s heb ik nog… Boos, nee kwaad, nee woedend ben ik nog steeds maar dankbaar dat er nog goeden onder al die kwaden in de zorg zijn. Persoonlijk ken ik er geen één. Gelukkig ook niet eenzaam meer hoor want mijn familie liet zich snel overtuigen dat het niet klopt(e). Het kostte banen, opleidingen en veel verdriet om alles wat niet nodig is en toch gebeurt… Cees, crocs zijn in de mode 😎
Nog even iets over de ‘preferente werkelijkheid’. Namelijk dat ik het niet altijd even fijn en gemakkelijk vind er buiten te leven. Als mijn dochter vraagt of ik een trui voor haar wil breien vraag ik me tegenwoordig bezorgd af hoe lang ze ‘m zal kunnen dragen. Als mijn zusje eind dit jaar wil ‘overkomen’ uit Amerika denk ik ‘ik hoop dat het dan nog geen oorlog is hier’. Ik voel al een paar jaar geen ‘onbepaalde, toekomstige tijd meer’. De toekomst is begrensd geraakt.
Een paar maanden geleden maakte ik een praatje met een oprecht aardige marktkoopman. Hij vertelde dat de zoon van een vriendin heel plotseling was overleden. Een man van in de 40. Ik zei zoiets als: ‘Ja, die vaccins lijken niet helemaal onschuldig te zijn geweest’. Waarop hij zei: “Ik ben blij dat die vaccins er waren en ik heb heel veel vertrouwen in onze regering”. Hij zei dat zo aandoenlijk lief, zo blij en vol vertrouwen inderdaad. En ik was een moment bijna jaloers op zijn zonnige blik op de wereld, zijn onbekommerd kunnen leven in een wereld die goed en het vertrouwen waard is.
Met verschillende dichtbije vrienden, soms al 40 jaar lang, voel ik een verwijdering. In 2021 was ik asociaal omdat ik geen prik wilde, ik was een complotdenker toen ik durfde te suggereren dat ons onterecht angst was aangejaagd met covid. De vaccins zelf laat ik er altijd buiten. Die zitten erin en dan kunnen mensen het maar beter vertrouwen. Maar als ik dan een gesprekje opende over corona toegangsbewijzen of het inenten van jonge kinderen, etc, dan kwamen er standaard alleen maar hele heftige emoties terug. Vooral extreme woede. En daarna is het soms weer gelijmd (we praten er niet meer over) soms niet. Maar het is daarna (voor mij) nooit meer hetzelfde geworden. Niet uitsluitend vanwege covid, maar omdat er met het zien wat er rondom covid is gebeurd zo veel meer ‘mee komt’. En dat je op een gegeven moment het gevoel krijgt dat je niets meer kunt zeggen over dingen die je echt bezig houden en dat je deels in een parallel universum bent gaan leven. Dat je veel nieuws anders interpreteert. Dat er een basis is weggevallen die er eerder altijd vanzelfsprekend was.
Herkennen jullie dit?
Helemaal, Elizabeth. Mijn ex heeft boezem fibrillaties net als veel mensen om haar heen. Mijn schoonzoon van in de 30 plots een hersenbloeding, vrienden van hem in het ziekenhuis met een ‘vleesetende bacterie’ en andere infecties. Jonnie Boer? Spontaan een long embolie. Indiase collega heeft exact sinds de injecties sterk verhoogde aantallen leukocyten (witte bloedlichaampjes). Altijd ziek, opgezwollen pijnlijke milt. Hoe weet hij dat zo zeker? Omdat zijn bloedwaardes heel regelmatig getest werden omdat zijn ouders diabetici zijn en regelmatig getest werden waarbij hij ook zijn bloedwaardes liet testen. Hij wilde niet geprikt worden, maar moest omdat hij anders niet kon reizen (om zijn familie te zien). Ik heb hem aangeraden om contact op te nemen met NTG om naar alternatieven te zoeken. De traditionele medici weten het niet. Vaccinatie schade komt niet in hun vocabulaire voor.
Ik ken er zoveel meer, maar dat is allemaal anekdotisch, en het is nooit gepast om vragen te stellen op die momenten dat mensen leed ondergaan. Het is te groot om aan het licht te komen denk ik. Het moet onder de pet blijven totdat mensen het vergeten zijn.
De kunst is denk ik om het te blijven zien maar je niet teveel mee te laten slepen. Ikzelf probeer nog steeds zoveel mogelijk te begrijpen, maar ook open te staan voor andere inzichten. Feitenkennis (Hans Rosling) is essentieel. En ondertussen vooral ook hele andere, leuke dingen te doen. Elk goed gesprek is er een.
Dat herken ik. Plato herkende dit ook. Ik kan het niet zo mooi navertellen als in het boek staat (De Staat), maar als je het gevoel van de parallelle wereld wilt begrijpen vanuit Plato, dan staat dat eigenlijk vlak voor de allegorie van de grot beschreven. Daar maakt Plato duidelijk dat we, met name via de zogenaamde wetenschap, in een schijnwereld terecht zijn gekomen omdat de wetenschappers, ook uit Plato’s tijd, niet kunnen zien, maar slechts de vorm (procedure) kunnen napraten zonder de inhoud te kennen en daarmee denken de werkelijkheid te beschrijven en als zodanig ook worden geloofd. Wie niet aan dat schijnbestaan wil meedoen zal zichzelf in een andere wereld moeten plaatsen; de vrijwillige excommunicatie of parallele wereld lees ik daaruit waarbij je, tragisch genoeg, de feeling kwijtraakt met allen die wel in het schijnbestaan geloven.
Plato komt daarna met de allegorie van de grot, die wat moeilijk te begrijpen is (vind ik), want, stelt Plato, als iemand uit de grot verdwijnt (de zon heeft gezien) wil hij er toch ook altijd weer inkomen, wat alleen kan, volgens Plato, als je de individuen die in de grot wensen te blijven verkeren op een bepaalde manier gaat voorliegen (de nobele leugen). Maar er zit wel iets in… want, wie de waarheid vertelt aan een persoon die de schaduwen van de grot prefereert boven de zon krijgt een hoop agressie over hem heen (in het slechtste geval) of een totaal niet begrijpen blik (stupiditeit) die we denk hier allen ook wel kennen op het moment dat je iets vertelt aan een covid gelovige wat… niet binnen dat geloof past.
Of dat is wat ik uit de Staat van Plato en de Grot teruglees.
Als ik eea op mijn eigen leven terugplaats, kom ik uit bij Sinterklaas. Op een gegeven moment wist ik dat ie niet bestond. Maar andere vriendjes/klasgenootjes geloofden nog wel. Die ging ik niet proberen te overtuigen van het niet bestaan van Sinterklaas: enerzijds omdat ik dat niet mijn verantwoordelijkheid vond (was aan de ouders dan wel de klasgenootjes/vriendjes zelf), anderzijds omdat ik het feestje (in het geloof van Sinterklaas) voor de ander niet wilden verstoren. Ik denk dat deze afstandelijkheid de juiste instelling was/is.
Wat de afstandelijkheid tot geloof (van Sinterklaas voor volwassen, bv covid) moeilijk maakt, is dat Sinterklaas niet alomtegenwoordig was/is, itt bv het covid sprookje waarvoor we met ons allen twee jaar op en af in lockdown hebben gezeten. Ook ga je niet dood als je als kind gelooft in Sinterklaas, terwijl je als je als arts (alleen maar) gelooft in covid, dan… maar ik herhaal mezelf.
Volledig. Het betekent natuurlijk wel dat wij ons er veel te druk over maken. En dat terwijl ik veel vrienden ooit het bekende why-worryfilmpje heb gestuurd:
https://youtu.be/9YRjX3A_8cM?si=e6bZugafmn2kv8Fi
Kennelijk werkt het niet als iets je echt bezighoudt of als je denkt dat er groot gevaar dreigt voor jezelf of je naasten. Dan neemt toch ons krokodillenbrein het over.
Ik heb wel een soort tactiek ontwikkeld voor het herkennen van andere recalcitrante mensen.
Voorzichtig een hoekje lostrekken door over mijn stokpaardje (aerogene transmissie) te beginnen. Geen interesse —> koetjes en kalfjes. Blijf bij één onderwerp en neem daarvan het minst controversiële element. Gaan ze daar in mee dan kun je vaak een stapje verder komen.
Toch al heel vaak meegemaakt dat mensen volledig op mijn golflengte zaten. Want het is heel digitaal: als je erachter bent gekomen dat er veel niet klopte van het preferente corona-verhaal dan is het een stuk makkelijker om wat te gaan twijfelen aan de (grote) rol van humaan CO2 bij klimaatverandering.
Je vindt ze vooral bij praktische mensen. Theoreten vertrouwen veel te vaak blindelings op de modellen van andere theoreten en verschuilen zich veel te vaak in het “bewust onbekwaam” als het niet hun vakgebied is.
En zoals al verderop gezegd, groot genoegen beleefd aan de topacteurs van de Verleiders. Uit de hele voorstelling blijkt dat de vijf heren en één dame donders goed beseffen hoe de wereld in elkaar zit en Pierre Bokma als meesterconsultant is haast nog vileiner dan z’n Duitse leraar.
Geen slechte mensen om mee in een parallelle wereld te zitten!
Wat leuk reacties te lezen op mijn vraag ‘herkennen jullie dit?’ En ik herken trouwens ook jullie wijze advies: wees er niet te veel mee bezig! En vooral niet op een bezorgde/angstige manier. Inderdaad erg belangrijk jongens. Dank jullie wel. Mijn zoon zegt vaak dat ik nodig het boek ‘Don’t give a fuck’ moet lezen. Kortom: leef er een beetje langs, wind je niet te veel op en maak het goed voor jezelf.
Ik herken trouwens ook ‘het terrein verkennen’ met een relatief onschuldige opmerking. En soms blijkt een vage bekende onverwacht een zielsverwant en zit je zo maar in een hartverwarmend gesprek. Op die momenten is het inderdaad lang niet slecht in de ‘parallelle wereld’.
Ik heb nooit de neiging onbekenden en totaal onbewuste mensen te willen informeren, maar bij mensen met wie ik al een half leven optrek… is het dus lastiger geweest. Het landschap is nu wel in kaart gebracht, maar het heeft me meer emoties gekost dan goed was.
En Willem, de allegorie van de grot is inderdaad zo verhelderend en zo van toepassing op deze tijd.
En Rob ‘Why worry’ is een geweldig goed, belangrijk en vermakelijk filmpje!
Het why worry argument is waar en niet waar. Het is, als ik zo vrij mag zijn, een Rabbit-Duck Jastrow/Wittgenstein illusie. Het is maar hoe je er naar kijkt.
Enerzijds ben je af van dat knagende verantwoordelijkheidsgevoel op het moment dat je je schouders kunt ophalen voor iets wat je toch niet kunt veranderen. Dat is het argument van de goeroe als ik het goed begrijp. Daar zit wat in. Het is de eend zeg maar in de rabbit-duck illusie.
Anderzijds mag je je verantwoordelijkheid nooit duiken. Dus als je ziet dat mensen zichzelf totaal de vernieling indraaien, dan mag je daar niet je schouders over ophalen, je moet iets doen, zelfs als je niets kan doen. Deze zijde (de haas zijde in de rabbit-duck illusie) wordt prachtig verbeeld door Madelein Stowe in Terry Gilliam’s film Twelve Monkeys. En waarin zij (als psychiater die een boek heeft geschreven) de mythe van Cassandra toelicht. Cassandra kon de toekomst voorspellen (een gave), maar werd door de goden gestraft dat zij niets aan die toekomst kon veranderen.
(Die mythe is toch wel heel ingenieus verbeeld in de film twelve monkeys: een andere film die op mijn lijstje van favoriete films staat, en waar ook veel over de covid periode verteld wordt, net als in The Truman Show.)
Het enige wat ik niet met de mythe van Cassandra, dan wel Gilliam’s vertaling van de mythe eens ben, is dat het Cassandra zijn een straf is. Ja, het is niet fijn om nodeloos toe te moeten kijken hoe mensen zichzelf de afgrond in storten. Maar door het op te merken kan je je in ieder geval zelf niet kwalijk nemen dat je geen gevoel hebt. Niet alles in het leven is leuk om te moeten aanzien. Maar je hebt wel het lef en de menselijkheid om het aan te zien, om het te beschrijven, wellicht zonder dat het ook maar iets oplost voor de ander. Maar voor je zelf maakt het volgens mij een wereld van verschil door het wel te zien en te documenteren.
En toch zijn er ook dagen dat ik de goeroe (van het why worry) aanhang. Het is maar hoe je ergens naar kijkt. Wel is het rijkdom als je iets van meerdere kanten kunt bekijken. Misschien is dat de les of het ware wezen achter de parallelle wereld. Op het pedante af is ook daar iets moois over gezegd in de literatuur, iets wat ik aanhaal in een manuscript, waar ik schaamteloos naar verwijs (maar je hoeft het niet te lezen), en samengevat wordt door Yeats die schreef,
‘There is another world, but it is in this one.’
Manuscript: https://bvnl.nl/wp-content/uploads/2025/01/06-Over-het-nemen-van-verantwoordelijkheid.pdf
Ik heb wel eens geprobeerd te achterhalen hoe Gillian nu denkt over de laatste ontwikkelingen maar was teleurgesteld dat hij ook lijdt aan het Trump Deraingement Syndrome.
Naast 12 monkeys heeft hij ook Brazil gemaakt, dan verwacht je wel meer!
Helaas is totale transparantie voor de meerderheid waarschijnlijk te belastend. Zo hielden ze Truman zo lang in zijn Show: onzekerheid is bedreigend. Dit staat volgens mij los van opleiding en intelligentie.
Je kan hier of daar schrijven wat je wilt er zijn kennelijk D66 ambtenaren die voor ons bepalen wat wij wel of niet willen. Oftewel er is geen democratie.
We worden het idee opgedrongen dat we ook maar iets te vertellen hebben.
Dat is een totale illusie jammer genoeg.
Niet 100% connectie met het oorspronkelijke onderwerp, maar toch ook weer wel.
https://blog.maryannedemasi.com/p/merck-rigged-gardasil-trials-to-conceal
Gardasil is bllijkbaar een HPV vaccin. Men heeft het falen van deze tests verborgen in honderden pagina’s semi-wetenschappelijk geneuzel. Jongeren zijn via overheidspropaganda gepusht om deze vaccins tot zich te nemen. Dick Bijl heeft hier uitgebreid over gepubliceerd. Peter Gotzsche spant blijkbaar een rechtszaak aan tegen Merck.
Misschien al gelezen. De inhoud verbaast me niet. Dat Merck en de controlerende autoriteiten frauduleus zijn en bewust kiezen voor het uitrollen van dubieuze vaccins zou niemand moeten verbazen. In het verleden zijn de diverse farmaceutische bedrijven al tot miljarden boetes veroordeeld.
Wat wél verbazingwekkend is, en in lijn met de preferente context in het artikel, is het feit dat men ondanks al deze feiten er in is geslaagd om de wereld ervan te overtuigen dat vaccins een groot goed zijn en miljoenen levens hebben gered. En dat men blijkbaar een grenzeloos vertrouwen heeft in de farmaceuten en door deze zelfde farmaceuten gesponsorde controlerende instituties.
Decennia, en misschien wel eeuwen van overheids propaganda en manipulatie hebben ervoor gezorgd dat ‘vaccins’ (er zijn allerlei soorten) als groot goed worden gezien. Ik heb het ook lang geloofd. Bewondering voor Door Frankema en de mensen om haar heen. Bij mij drong de realiteit pas door toen men de mRNA ‘vaccins’ gedwongen ging uitrollen. Ging er in eerste instantie van uit dat de ’traditionele’ vaccins een stuk veiliger zijn dan de mRNA’s. Dat is meestal ook zo, maar dat komt vooral doordat de mRNA’s extreem veel bijwerkingen veroorzaken, en in nog niet eerder vertoonde volumes zijn uitgerold. Tot ik me erin ging verdiepen. Ook de ’traditionele’ vaccins zijn niet ‘safe and effective’. En dan ben je zomaar een antivaxxer:-)
En een antivaxxer staat gelijk aan een terrorist? Iedere provaxxer is blijkbaar preferent. In het eerste c-prikjaar sprak mijn kind zich uit op toen nog twitter. Het uitspreken ging over gezonde voeding (afgestudeerd op dit gebied). Al snel kreeg mijn kind volgers en tot onze verbijstering ook een oudpolitieman, wethouder geweest van een grote stad en op dat moment burgemeester in een ander stadje. Na wat speurwerk bleek deze man al jaren in de Vaccinatiealliantie deel te nemen. Google “vaccinatiealliantie” Sinds maart 2019 opgericht door vws en daar gaat het al over “desinformatie bestrijden”. De man had totaal geen belangstelling voor gezonde voeding…
Ja Cees, zo word je van de weeromstuit een anti-vaxxer. En het is meer dan grappig dat ‘de bijwerking’ van al dat gepush is dat er steeds meer mensen anti-vaxxer en kritisch vaxxer worden. Misschien kunnen ze ons dat ‘kunstje uit 2021’ niet opnieuw flikken.
Als ze in 2021 hadden gezegd: ‘hier is een een vaccin, het lijkt wat te helpen, neem het voor de zekerheid’… dan was er geen polarisatie ontstaan en geen brede twijfel aan vaccins. Ja, de vertrouwde dktp, nog zo verbonden met onze jeugd toen alles nog goed… in ieder geval beter… was of leek??? De twijfel neemt hand over hand toe!
En Willem wat de ‘worries’ betreft denk ik dat verantwoordelijkheid nemen en ‘worried’ zijn vaak uit elkaar voortkomen, maar niet per se hetzelfde zijn. Als je je verantwoordelijkheid kunt nemen zonder bezorgdheid of angst ben je waarschijnlijk effectiever en in ieder geval is het een stuk beter voor je eigen gezondheid.
Cees, jouw verhaal is mijn verhaal.
Ik moet wel zeggen, dat ik na de Mexicaanse griepprik – die ik naar later bleek niet vertrouwde – een gezonde argwaan heb ontwikkeld. Zeker na het zien van de Zembla-repo starring Ab O. Mijn meiden zijn dan ook niet geprikt met het Gardasil-gif.
Toen ik een docu over de, soms fatale, bijwerkingen van Diclofenac (volgens mij ook met Peter Gotzsche en Dick Bijl) zag, werd ik nog wat verder wakker geschud.
Rutte (die ik al voor geen cent vertrouwde) en Hugo met hun absurde pushen en het ontkennen van natuurlijke immuniteit, deden de rest.
Mijn jongste vroeg me vorig jaar: ‘Met wat je nu weet, zou je ons laten prikken met de kindervaccinaties?’
Toen twijfelde ik nog een beetje. Nu niet meer! Door Frankema is een heldin!
Ik heb in 2019 nog wat vaccinaties genomen. Vanwege een zakelijke trip naar Vietnam. Ik denk Tetanus and Hepatitis B. Zou ik nu ook niet zo snel meer doen. Sinds mijn 60ste uitnodigingen ontvangen voor de griepprik, maar nooit genomen. Nu officieel van de lijst van mensen die een uitnodiging ontvangen. Nut is nooit bewezen, wat overblijft zijn de risico’s die ook nog nooit in kaart zijn gebracht. Roman Bystrianik’s substack is interessant om te lezen. Vol met grafieken die aantonen dat de bekende ziektes al bijna of compleet waren verdwenen toen de vaccinaties werden uitgerold. Hygiëne, betere voeding, minder giftige stoffen(DDT), betere leefomstandigheden. Door Frankema haalt in haar boek deze grafieken ook aan.
Ik zou graag eens een serieuze discussie zien tussen voorstanders zoals Abje O. met goed onderlegde critici, iemand als Dick Bijl.
Misschien een idee voor de Nieuwe Wereld. Zal eens een suggestie posten daar.
Over anti-vaxxers, lees ik bij Multatuli (in zijn boek over specialiteiten=experts, dd 1871) het volgende
‘Waarheden:’
‘Dat de vaccine nadelig werkt op de gezondheid’
Und
‘De tegenstander der vaccin is vooral tegenstander van gedwongen vaccinatie.’
Und
‘Hoe men oordele over de doelmatigheid van t inenten zelf, iedere vrijzinnige moet erkennen dat het dwingen daartoe een middeleeuws gruwel is.’
Und
‘Welke zekerheid heeft men dat het kunstmatig bestrijden der natuurlijke pokziekte niet het overbrengen van syphilis en tering veroorzaakt?’
Und
‘Doch ook zonder deze treurige mogelijkheid [van het veroorzaken van ziekte door vaccin] blijft het altoos de vraag of het voorkomen van ziekte- anders dan hygiënische weg natuurlijk- wenselijk is?’
Und
‘Men hecht teveel gewicht aan de opmerking dat er sedert de inenting met koepokstof minder personen aan de pokken sterven. Dit bewijst niet veel. De vraag is of daardoor de algemene gezondheidstoestand is verbeterd.’
Und
‘Met het oog op de mening van Hippocrates, dat ziekte een genezingsproces is, meen ik deze vragen te mogen stellen’
Moge bovenstaande vragen van Multatuli al niet aangeven dat er sinds 1871 weinig veranderd is over de opinie van het hoe, wat en waarom van vaccin, is dat nog niet alles.
Multatuli zegt:
‘Hoe […] een regering haar dwangstelsel [van het vaccineren] durft blijven handhaven is mij een raadsel. Zo ooit, dunkt me, kwam hier het in dubio abstinae te pas!’
So Multatuli im Jahr 1871.
Ich denke, in 150 Jahren hat sich wenig geändert!
Ik verslond zijn aforismen vroeger maar deze zijn mij toen ontgaan. Wat een genie was die man toch.
Met gezondheid en oorlog als rode draad is het erg vervelend dat zowel ons idee van gezondheid niet klopt maar ook de reden waarom we oorlog voeren.
Zijn wij werkelijk zo simpel te manipuleren dat het herhalen van boodschappen al voldoende is?
De schijf van vijf is een gedrocht voor minstens 75 % van onze medemens.
Griepvaccins moet je weigeren als je leven je lief is en dat geldt voor eigenlijk alle vaccins.
Maar IK roep niet op tot een boycot alleen tot een wereld waarin het een ieder vrij staat te beslissen over zaken die te maken hebben met de integriteit van jou als mens.
Als ik honderden keren per dag achtervolgd dien te worden met het idee dat ik iets moet doen voor een ander waar ben ik dan? Ik wil zelf kunnen beslissen in alle vriheid en ja waar is die vrijheid gebleven?
Het is natuurlijk fout dat Putin een oorlog begon daar wil ik niets in sugar coaten.
Maar waarom denken wij dat we democratie moeten brengen op de manier waarop we bekend zijn?
In Iraq, Libië, Afganistan en zo kan ik door en door gaan zijn mensen gedood omdat wij ons zogenaamd superieur wereldbeeld opdringen.
De schijf van vijf voor iedereen?