Uit map 1 van het coronadossier: De Onderbouwing van de Lockdowns

Auf halbem Weg bis 2020 war es nach den ersten Schockreflexen an der Zeit, Politik zu machen, ebenfalls im Vereinigten Königreich. Rishi Sunak, Kandidat für den Nachfolger von Boris Johnson, eröffnet ein Buch darüber, wie diese Politik entstanden ist. Unten (übersetzt) ​​sind ein offenes Interview im Zuschauer und die Antwort von Lord Sumption, ehemaliger Richter des Obersten Gerichtshofs. Robbert Dijkgraaf muss noch einmal über seinen Vorschlag für die Walling the Science ™ nachdenken. Hoffentlich erweitert sich dieses englische Öl -Slick in ganz Europa. Es gibt mehr Ordner in dieser Datei.

Direkt zur kurzen Zusammenfassung mit einer Interpretation von Lord Sumption

Die Sperrdateien: Rishi Sunak über das, was uns nicht gesagt wurde

Von Der Zuschauer Van 27 August 2022
Autor: Fraser Nelson

Toen Groot-Brittannië werd afgesloten, werd het land verzekerd dat alle risico's goed en grondig waren overwogen. Ja, scholen zouden sluiten en het onderwijs zou eronder lijden. De normale gezondheidszorg zou een klap krijgen en mensen zouden sterven als gevolg daarvan. Maar de regering zei herhaaldelijk dat de experts dit allemaal hadden bekeken. Het was toch niet zo dat ze ons zouden opsluiten zonder de gevolgen ernstig af te wegen?

Die gevolgen laten zich nog steeds voelen: de waanzin van de examens, de enorme toename van de wachtlijsten in de NHS, duizenden onverklaarbare "sterfgevallen met een overschot", gerechtelijke achterstand en economische chaos. Was dat allemaal verwacht, ingecalculeerd en door de leiders beschouwd als een prijs die het betalen waard was? Reeds aan het begin van de lockdown begonnen ministers zich zorgen te maken dat het beleid roekeloos werd uitgevoerd zonder dat iemand nadacht over de neveneffecten. Slechts een handvol hoofdrolspelers aan de top nam de beslissingen: onder hen Rishi Sunak, de kanselier. Hij heeft nu besloten openbaar te maken wat er is gebeurd.

Als we elkaar ontmoeten in het kantoor dat hij heeft gehuurd voor zijn leiderschapscampagne, die binnenkort de laatste week ingaat, zegt hij meteen dat hij niet geïnteresseerd is in het aanwijzen van de felste voorstanders van lockdown. Niemand wist in het begin iets, zegt hij: lockdown was noodzakelijkerwijs een gok. Chris Whitty en Patrick Vallance, de chief medical officer en de chief scientific adviser, gaven openlijk toe dat lockdown meer kwaad dan goed zou kunnen doen. Maar toen het bewijsmateriaal begon binnen te rollen, ontstond er een vreemde stilte in de regering: tegengeluiden werden weggefilterd en er werd een "zie geen kwaad"-beleid toegepast.

Sunak's verhaal begint met de eerste Covid-vergadering, waar ministers een A3 poster van wetenschappelijke adviseurs te zien kregen waarop de opties werden uitgelegd. Ik wou dat ik die had bewaard, want er stonden dingen op die geen effect hadden: het verbieden van live-evenementen en zo,' zegt hij. Er stond op: je moet oppassen dat je dit soort dingen niet te vroeg doet, want het is heel moeilijk vol te houden in een moderne samenleving. Het wetenschappelijk advies was dus aanvankelijk om lockdown af te wijzen of op zijn minst uit te stellen.

Dit veranderde allemaal toen Neil Ferguson en zijn team van het Imperial College hun beroemde "Report 9" publiceerden, waarin werd gesteld dat het aantal slachtoffers van de Covid 500.000 zou kunnen bereiken als er geen actie werd ondernomen - maar dat het aantal minder dan 20.000 zou kunnen zijn als Groot-Brittannië de "lockdown" zou toepassen. Dat bleek natuurlijk een enorme overdrijving te zijn van het vermogen van de lockdown om het aantal Covid-doden te beperken. Imperial benadrukte dat het "geen rekening heeft gehouden met de bredere sociale en economische kosten van onderdrukking, die hoog zullen zijn". Maar iemand die betrokken is bij het maken van het beleid zou dat toch wel uitvinden.

Als er naar buiten toe een open discussie werd onderdrukt, vond Sunak het des te belangrijker dat die ook intern plaatsvond. Maar dat was niet zijn ervaring. 'Ik had het gevoel dat niemand praatte', zegt hij. We spraken helemaal niet over gemiste [dokters] afspraken, of de achterstand die massaal aan het ontstaan was in de NHS. Dat was nooit aan de orde. Toen hij wel probeerde zijn bezorgdheid te uiten, stuitte hij op een muur. Die vergaderingen waren letterlijk ik rond die tafel, gewoon vechten. Het was elke keer ongelooflijk ongemakkelijk. Hij herinnert zich een vergadering waar hij het over onderwijs had. Ik was er erg emotioneel over. Ik had zoiets van: "Vergeet de economie. We kunnen het er toch allemaal over eens zijn dat kinderen die niet naar school gaan een grote nachtmerrie is" of zoiets. Er was een grote stilte na afloop. Het was de eerste keer dat iemand dat zei. Ik was zo woedend.

Een van Sunaks grootste zorgen betrof de angstboodschap, die volgens zijn Treasury-team langdurige gevolgen zou kunnen hebben. In elke brief probeerden we te zeggen: laten we stoppen met het "angst"-verhaal. Het was altijd verkeerd vanaf het begin. Ik heb voortdurend gezegd dat het verkeerd was. De posters met Covid-patiënten aan de beademing waren volgens hem het ergst. Het was verkeerd om mensen zo bang te maken. Het dichtste dat hij kwam om dit te trotseren was in een toespraak in september 2020 waarin hij zei dat het tijd was om te leren 'leven zonder angst' - een directe reactie op de berichtgeving van het Cabinet Office. Ze waren daar erg boos over.

Zijn Eat Out to Help Out-campagne was bedoeld als optimistisch tegenargument. 'Uit de enquêtegegevens in heel Europa bleek dat ons land verreweg de minste kans had om weer normaal te worden. Alles wees erop dat iedereen te bang was om weer dingen te gaan doen. We hebben een consumptiegedreven economie, dus dat zou heel slecht zijn. En dat was het ook. Het Verenigd Koninkrijk kreeg de ergste economische neergang van Europa.

Lockdown - het sluiten van scholen en een groot deel van de economie, terwijl de politie achter mensen aan werd gestuurd die op bankjes in het park zaten - was het meest draconische beleid dat in vredestijd is ingevoerd. Nr. 10 wilde het beleid presenteren als "volgens de wetenschap" in plaats van een politieke beslissing, en dit had gevolgen voor de bedrading van de regeringsbesluitvorming. Het betekende dat Sage, een wijdvertakte groep wetenschappelijke adviseurs, werd verheven tot een comité dat kon beslissen of het land al dan niet zou worden afgesloten. Er was geen sociaal-economisch equivalent voor Sage; geen forum waar andere vragen zouden worden gesteld.

Degene die de notulen van de Sage-vergaderingen schreef - en de besprekingen samenvatte tot richtlijnen voor de regering - bepaalde het beleid van het land. Niemand, zelfs kabinetsleden niet, zouden weten hoe deze beslissingen tot stand kwamen.

In de begindagen had Sunak een voordeel. 'De Sage-mensen beseften heel lang niet dat er een Schatkistpersoon was op al hun telefoontjes. Een lieve dame. Ze was geweldig omdat het betekende dat ze daar zat en luisterde naar hun discussies.

Het betekende dat hij vroegtijdig werd geattendeerd op het feit dat deze zo belangrijke notulen van Sage vergaderingen vaak afwijkende stemmen weglieten. Zijn mol, zegt hij, zou hem vertellen: "Nou, eigenlijk blijkt dat veel mensen het niet eens waren met die conclusie", of "Hier zijn de redenen waarom ze er niet zeker van waren." Zo kon ik in ieder geval beter gewapend deze bijeenkomsten ingaan.

Maar zijn overwinningen waren schaars en ver van elkaar. Eén overwinning boekte hij in mei 2020, toen de eerste plannen werden gesmeed om in de zomer uit de lockdown te gaan. Er staat wat taal in die je zult zien omdat ik ervoor gevochten heb,' zegt hij. Er werd gesproken over niet-Covid gezondheidseffecten.' Het zijn maar een paar zinnen, zegt hij, maar hij beschouwt het feit dat de neveneffecten van de lockdown op dat moment überhaupt werden erkend als een triomf.

Hij noemt niet Matt Hancock, die dit alles voorzat als minister van Volksgezondheid, of Liz Truss, die er het zwijgen toe deed. Zoals hij in het begin al zei, wil hij geen namen noemen, maar duidelijk vertellen wat het publiek niet te horen heeft gekregen - en welk proces daartoe heeft geleid. Normaal gesproken, zei hij, krijgen ministers Sage-analyses te zien waarin wordt gewezen op gruwelijke "scenario's" die zich zouden voltrekken als Groot-Brittannië de lockdown niet zou opleggen of verlengen. Maar zelfs hij, als kanselier, kon er niet achter komen hoe deze allesbepalende scenario's waren berekend.

'Ik had zoiets van: "Vat voor mij de belangrijkste aannames samen, op één pagina, met een heleboel gevoeligheden en redenen voor elke aanname"," zegt Sunak. In het eerste jaar kon ik dit nooit krijgen. Het ministerie van Financiën, zegt hij, zou nooit beleid aanbevelen op basis van onverklaarbare modellen: hij beschouwde dit als een kwestie van basiscompetentie. Maar een jaar lang werd het beleid van de Britse regering - en het lot van miljoenen - bepaald door halfuitgewerkte grafieken die door externe academici waren bedacht.

Dit is het probleem,' zegt hij. Als je al deze onafhankelijke mensen macht geeft, ben je de klos. Sir Gus O'Donnell, de voormalige kabinetssecretaris, heeft gesuggereerd dat Sage gevraagd had moeten worden om verslag uit te brengen aan een hoger comité, dat de sociale en economische aspecten van het opsluiten in overweging had moeten nemen. Sunak is het daarmee eens. Maar omdat Sage vanaf het begin gezalfd was, behield dat zijn macht tot de opstand die afgelopen Kerstmis kwam.

Toen de Omicron variant afgelopen december begon te stijgen, begon de dans opnieuw. Een Sage-analyse stelde dat zonder een vierde lockdown, Covid-doden konden oplopen tot 6.000 per dag. Dat was een factor 20 te hoog. Maar dat weten we alleen omdat de regering voor één keer Sage's advies verwierp. Deze keer deed Sunak zelf navraag - onder meer bij academici van de Stanford University, waar hij zijn opleiding had gevolgd, en bij zijn voormalige collega's in de financiële wereld die met Covid-modellen waren begonnen. Van cruciaal belang was dat JP Morgan Zuid-Afrikaanse gegevens over Omicron gebruikte om te suggereren dat Britse ziekenhuizen niet onder de voet zouden worden gelopen - in tegenstelling tot de voorspellingen van Sage.

Ik sta nog steeds op de [email] lijst van JP Morgan research,' zegt hij. Het geeft me een beetje een ander perspectief. In het geval van Omicron, als dat heel andere perspectief juist was, dan was elk van de 12 Sage-scenario's die aan de ministers waren verstrekt een enorme overdrijving en zou Groot-Brittannië onnodig worden opgesloten. Toch waren de wielen al in beweging, zegt Sunak. Ze hadden al een briefing gehad dat er een persconferentie zou komen. Het systeem werd als het ware opgestart.

Hij vloog vroeg terug van een reis naar Californië. Tegen die tijd werd JP Morgan's lockdown analyse rondgemaild onder de kabinetsministers als een samizdat papier, en ze waren klaar om in opstand te komen. Sunak ontmoette Johnson. Ik heb hem gewoon gezegd dat het niet juist is: we moeten dit niet doen. Hij dreigde niet met aftreden als er weer een lockdown zou komen, 'maar ik gebruikte de dichtstbijzijnde formulering van woorden die ik kon' om die dreiging te impliceren. Sunak belde vervolgens andere ministers rond en vergeleek notities.

Normaal gesproken werden kabinetsleden niet op de hoogte gehouden van de besluiten die in verband met de Covid werden genomen - Johnson's nummer 10 informeerde hen achteraf, in plaats van hen te raadplegen. Sunak zegt dat hij er bij de premier op aandrong het besluit aan het kabinet door te geven, zodat zijn collega's hem politieke rugdekking konden geven voor het verwerpen van het advies van Sage. Ik herinner me dat ik hem zei: laat het kabinet bijeenkomen. Je zult zien. Iedereen zal volledig achter je staan… Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik zal naast je staan, net als elk ander lid van het kabinet, behalve waarschijnlijk Michael [Gove] en Saj [Javid]. Zoals zou blijken.

Overdrijft Sunak zijn eigen rol? Voor wat het waard is, zijn relaas strookt met wat ik heb opgevangen van zijn critici in de regering: dat de op geld beluste Sunak op een eenmansmissie was om lockdown te torpederen. En misschien ook de premier. Alles wat ik deed werd gezien door het prisma van: "Je probeert moeilijk te doen, probeert leider te zijn," zegt hij. Hij probeerde de premier niet in het openbaar uit te dagen, of een papieren spoor achter te laten. Ik zei veel dingen tegen hem in privé', zegt hij. Er is een schriftelijk verslag van alles. In het algemeen lekken mensen het - en dat veroorzaakt problemen.

Op elk moment had Sunak naar buiten kunnen treden - of zelfs ontslag kunnen nemen. Ik vraag hem of hij dat had moeten doen. Zo'n ontslag nemen tijdens een pandemie, zegt hij, zou onverantwoord zijn geweest. En in de openbaarheid treden, of zijn twijfels kenbaar maken, zou zijn opgevat als een directe aanval op de premier. Destijds was de strategie van nr. 10 om de indruk te wekken dat lockdown een wetenschappelijk onderbouwd beleid was waar alleen mafkezen vraagtekens bij durfden te zetten. Als zou uitlekken dat de kanselier ernstige bedenkingen had, of dat er nooit een kosten-batenanalyse was uitgevoerd, zou dat politiek gezien niet handig zijn geweest voor nr. 10.

Pas nu kan Sunak vrijuit spreken. Hij doet zijn mond open, niet alleen omdat hij kandidaat is voor het premierschap, zegt hij, maar omdat er belangrijke lessen uit dit alles te trekken zijn. Niet wie wat fout heeft gedaan, maar hoe het heeft kunnen gebeuren dat zulke belangrijke vragen over de diepgaande gevolgen van de lockdown - kwesties die de politiek waarschijnlijk nog jaren zullen domineren - nooit goed zijn onderzocht.

Wij zijn gekozen om het land te besturen, niet om iemand anders de schuld te geven. Als het apparaat er niet is, dan veranderen we het. Als het goed gaat, zegt hij, "komt dat doordat de persoon aan de top in staat is goede besluiten te nemen - en begrijpt hoe je goede besluiten neemt".

En dat is natuurlijk zijn ultieme punt: "De leider is belangrijk. Het maakt uit wie de persoon aan de top is. Het is de reden waarom hij uiteindelijk ontslag nam, en een deel van zijn pleidooi om leider van de Conservatieve partij te worden. Hij zegt dat ministers eerlijk moeten zijn over de keerzijde van elk beleid (inclusief belastingverlagingen), en dat ontkenning de zaken altijd erger maakt.

En de andere lessen van de lockdown? We hadden de wetenschappers geen macht moeten geven op de manier waarop we dat hebben gedaan,' zegt hij. En je moet vanaf het begin erkennen dat er compromissen moeten worden gesloten. Als we dat allemaal hadden gedaan, hadden we er nu heel anders voor gestaan. Hoe anders? Dan hadden we waarschijnlijk andere beslissingen genomen over zaken als scholen bijvoorbeeld. Had een openhartiger discussie Groot-Brittannië kunnen helpen de lockdown geheel te voorkomen, zoals Zweden heeft gedaan? Ik weet het niet, maar het had korter gekund. Anders. Sneller.

Es gibt einen wichtigen Faktor, den er nicht erwähnt: die Meinungsumfragen. Im März 2020 wurden in der ganzen Welt Schlösser auferlegt, und der Premierminister wurde bereits beschuldigt, Blut in den Händen zu haben, weil er vorher nicht eingegriffen hatte. Wer auch immer in Nr. 10 Sa, wäre es gezwungen, die Dinge durch öffentliche Meinung zu schließen? Aber das Publikum, sagt Sunak, wurde erschrocken, während die unsicheren Konsequenzen der Sperre in den unsicheren - offensichtlichen -. Wir haben dazu beigetragen, dies zu bestimmen: Mit den Angstbotschaften, den Mächtigen der Wissenschaftler und nicht über die Interaktion.

Die afwegingen zijn duidelijk. In het begin vroeg niemand wat al die geannuleerde NHS-afspraken zouden betekenen. Toen het antwoord kwam, was het verwoestend: een wachtlijst die naar verwachting zal groeien van zes miljoen nu tot negen miljoen in 2024. Vermijdbare sterfgevallen door kanker als gevolg van een te late diagnose zullen in de duizenden lopen. Dan is er nog de economische impact. We hebben een tekort van 300.000 tot 400.000 [werknemers],' zegt hij. Dat is een probleem. Zo'n 5,3 miljoen mensen hebben een werkloosheidsuitkering en veel vijftigplussers stoppen helemaal met werken: een tendens die volgens Sunak pas werd opgemerkt "toen het al te laat was".

Zelfs nu beweert Sunak niet dat de lockdown een vergissing was - alleen dat de vele nadelen voor de gezondheid, de economie en de samenleving in het algemeen hadden kunnen worden beperkt als ze openlijk waren besproken. Er is een officieel onderzoek gestart, maar Sunak zegt dat er nu lessen te leren zijn. Het opduiken van een andere Covid-variant (of een andere nieuwe ziekteverwekker) kan op een dag leiden tot de roep om een nieuwe lockdown. Een van de vragen zal zijn hoe we de democratische controle in een toekomstige crisis kunnen beschermen - hoe we ervoor kunnen zorgen dat het beleid stevig ter discussie wordt gesteld en wordt getoetst, zelfs wanneer het voor de regering opportuun is het debat te onderdrukken.

Volgens Sunak was dit het probleem dat centraal stond in de reactie van de regering op de crisis: een gebrek aan openheid. Men verzuimde moeilijke vragen te stellen over waar dit alles toe zou kunnen leiden - en men neigde ertoe angstzaaien te gebruiken om het debat in de kiem te smoren, in plaats van de discussie aan te moedigen. Dus in één zin: hoe zou hij de pandemie anders hebben aangepakt? Ik zou gewoon een volwassener gesprek met het land hebben gevoerd.

Fraser Nelson ist der Herausgeber des Zuschauers

Nach und nach wird die Wahrheit über die Sperrung zugegeben: Es war eine Katastrophe

Die Angst der Öffentlichkeit wurde absichtlich angeheizt, um Entscheidungen zu rechtfertigen, die vor Ort getroffen wurden und auf zweifelhaften Ratschlägen beruhen

Von Lord Jonathan Sumption, ehemaliger Richter des Obersten Gerichtshofs
Sonntag, 28. August 2022, 12.01 Uhr BST, The Sunday Times

Sperrung war eine extreme und beispiellose Reaktion auf ein altes Problem, die Herausforderung einer epidemischen Erkrankung. Es war auch etwas anderes. Es markierte einen der schwerwiegendsten Regierungsfehler der Neuzeit. In einem bemerkenswert offenen Interview mit dem Zuschauer hat Rishi Sunak auf die Oberflächlichkeit des Entscheidungsprozesses aufmerksam gemacht, zu dem er selbst gehörte. Die grundlegende Regel einer guten Regierung ist nicht, radikale Entscheidungen zu treffen, ohne die wahrscheinlichen Konsequenzen zu verstehen. Das scheint offensichtlich. Dennoch hat die Johnson -Regierung auf dieser grundlegendsten Ebene gescheitert. Die Tragödie ist, dass dies erst jetzt erkannt wird.

Sunak macht drei wichtige Punkte. Erstens war der wissenschaftliche Rat eher ambonsistenter als die Regierung zeigte. Ein Teil davon basierte auf fragwürdigen Prinzipien, die nie ordnungsgemäß untersucht wurden. Ein Teil davon fiel auseinander, sobald es von außen herausgefordert wurde, wie es an den weisen Beratungsgremium glaubte. Zweitens, um Unterstützung zu erhalten, befürwortete die Regierung die Angst, indem sie eine manipulative Werbekampagne errichtete und extravagante Diagramme unterstützte, die auf einen unkontrollierten Anstieg der Sterblichkeitsrate hinwiesen, wenn wir nicht eingesperrt wurden. Drittens ignorierte die Regierung nicht nur den katastrophalen Sekundärschaden der Sperrung, sondern entmutigte auch ihre Diskussion sowohl in der Regierung als auch in ihrer öffentlichen Berichterstattung aktiv.

Lockdown war eine Politik, die in den frühen Tagen von China und der Weltgesundheitsorganisation entwickelt wurde, um das Virus vollständig zu unterdrücken (das sogenannte Zero Covid). Die wer ließ diesen unrealistischen Ehrgeiz bald segeln. Die europäischen Länder haben jedoch mit Ausnahme von Schweden die Sperrung eifrig angenommen und somit ein Jahrzehnt pandemischer Planung auf der Grundlage der Konzentration der Unterstützung auf schutzbedürftige Gruppen und der Vermeidung von Zwang aufgeregt.
In eerste instantie bood Groot-Brittannië weerstand tegen de stormloop. Toen publiceerde het team van professor Neil Ferguson van het Imperial College in Londen het beruchte "Report 9". Sunak bevestigt dat dit de ministers in paniek bracht tot een maatregel die de wetenschappers eerder hadden verworpen. Als No 10 de onderliggende veronderstellingen had bestudeerd, was het misschien minder onder de indruk geweest. Rapport 9 ging ervan uit dat mensen bij afwezigheid van een lockdown niets zouden doen om zichzelf te beschermen. Dit was in strijd met alle ervaring met menselijk gedrag en met de destijds beschikbare gegevens, waaruit bleek dat mensen ruim voor de aankondiging van de lockdown vrijwillig hun contacten beperkten.

Und wie in Bericht 9 erwähnt wurde, würde die Sperrung das Virus nicht zerstören. Es würde zurückkommen, sobald die Einschränkungen aufgehoben wurden. Die Richtlinie machte daher nur bis zur Ankunft eines wirksamen Impfstoffs sinnvoll, was zu diesem Zeitpunkt weitere 18 Monate dauern würde.

Het was altijd al duidelijk dat je een land niet maandenlang kon sluiten zonder ernstige gevolgen. Het schokkende dat uit Sunak's interview naar voren komt, is dat de regering weigerde om daarmee rekening te houden. Er was geen evaluatie van de te verwachten nevenkosten van de lockdown. Er was geen kosten-batenanalyse. Er was geen planning. In de regering werd er niet eens over gesproken. Sunak's eigen pogingen om ze aan de orde te stellen liepen stuk op een muur. Ministers namen hun toevlucht tot ontwijkend gedrag en beweerden dat zij "de wetenschap volgden".

Die kritische Frage war jedoch nie eine wissenschaftliche Frage. Es war ein politisches Problem, in dem die wahrscheinlichen Krankenhauseinweisungen und Todesfälle durch Covid nur ein Element waren. Die Wissenschaftler sagten, es sei nicht ihre Aufgabe, über die sozialen oder wirtschaftlichen Auswirkungen ihrer Ratschläge nachzudenken. Sie hatten Recht. Das Problem war, dass sich niemand als sein Job herausstellte.

Wir bezahlen immer noch für diese Fahrlässigkeit und unsere Kinder und Enkelkinder werden sie jahrzehntelang dafür bezahlen. Im Jahr 2020 fiel das britische BIP um fast ein zehntel, der größte Schlag für die Wirtschaft in mindestens einem Jahrhundert. Nach Schätzungen des Finanzministeriums verließen 460.000 Menschen die Erwerbsbevölkerung, um niemals zurückzukehren. Die Richtlinie hat einen starken Wechsel der öffentlichen Finanzen geführt. Der IWF schätzt, dass die staatlichen Ausgaben um mehr als 400 Milliarden Pfund oder etwa 6.000 Pfund für jeden Mann, jede Frau und jeden Kind gestiegen sind. Die meisten davon waren unproduktive Kosten. Die Menschen wurden bezahlt, weil sie nicht arbeiteten und Unternehmen unterstützt wurden, weil sie ihre Aktivitäten einstellen mussten. In einem bestimmten Zeitpunkt, im Frühjahr 2020, gab die Regierung ungefähr doppelt so viel für die Ausgleich für die Sperrung aus wie auf dem NHS. Die Kredite stiegen auf 330 Milliarden Pfund, ein Rekord in Friedenszeiten.

Dann gibt es die nichtfinanziellen Kosten. Andere tödliche Störungen wurden nicht diagnostiziert und nicht behandelt. Im Oktober 2020 berichtete das Amt für nationale Statistiken nach vier Monaten Lockdown über mehr als 25.000 Verstorbene, die zu Hause an Störungen wie Krebs, Herzerkrankungen und Demenz starben. Ein Jahr nach dem Ende der letzten Sperrung hat der NHS immer noch einen riesigen Rückstand. Die Zahl der Todesfälle, von denen 95 Prozent auf andere Störungen als Covid zurückzuführen sind, steigt auf rund 1.000 pro Woche. Es hat einen enormen Einfluss auf die psychische Gesundheit, bei denen Kinder und Arme am stärksten betroffen sind.

Kinder verloren zwei Perioden von persönlicher Bildung. Die Schließung von Schulen, Ausbildungsinstitutionen und Universitäten hat die Anhäufung von Fähigkeiten verzögert und die Produktivität verringert. Das Institute for Fiscal Studies hat die Kosten für die Wirtschaft auf 90 Mrd. GBP auf 350 Milliarden Pfund geschätzt. Das Beste, was zu Hause ausreichend Ressourcen hat, wird sich wahrscheinlich erholen. Diejenigen, die bereits benachteiligt sind, erleiden dauerhafte Schäden. Bestehende Ungleichheiten werden viel größer sein.

Die Lockdown war ein Experiment in der autoritären Verwaltung, das ihre beispiellose Selbstverwaltung auch in Kriegszeiten beispiellos war. Die Regierung erhielt nicht nur Befugnisse über das Leben der Bürger, die sie noch nie zuvor behauptet hatte. In der Regierung konzentrierte sich die Entscheidung in den Händen des Premierministers, eines Mannes mit einer notorisch schlechten Bewertungskraft und wenig Detailgefühl. Das Kabinett wurde vom Ende ferngehalten. Die Diskussion über grundlegende Fragen wurde im Namen der kollektiven Verantwortung ausgeschlossen.

Sunak beschuldigt die hysterische Berichterstattung der Regierung an die Öffentlichkeit, die wirtschaftlichen Folgen der Sperrung zu verschlimmern. Andere Länder haben auf diese verantwortungslose Weise keine Angst mit der Öffentlichkeit angeheizt. Ihm zufolge hat es zur Wiederherstellung des Vereinigten Königreichs in Europa beigetragen. Das ist zweifellos wahr. Aber es gibt einen ernsteren Punkt der Kritik. Angst war im Laufe der Geschichte das wichtigste Instrument des autoritären Regimes. Während der Sperrung war dies das, was die Regierung ermöglichte, abnormale Meinungen zum Schweigen zu bringen und Diskussionen zu verhindern.
Das Ergebnis veranschaulichen einige der schlimmsten Eigenschaften einer Top-Down-Regierung. Der Mangel an breiteren Konsultationen und Aufsicht bedeutet, dass Entscheidungen vor Ort getroffen werden, ohne dass eine ordnungsgemäße Voreinstellung, Planung oder Untersuchung. Es fördert Loyalität auf Kosten der Weisheit und Schmeichelei auf Kosten objektiver Ratschläge. Es fördert Rücksichtslosigkeit und Mäßigung und Zurückhaltung. Es war nur die Schwächung der politischen Autorität des Premierministers nach der Owen Paterson -Affäre, die im Dezember letzten Jahres zum ersten Mal ein schwaches Kabinett gab, um ihn und seine wissenschaftlichen Berater zu überragen, als der NHS befürchtete, von der Omicron -Variante überwältigt zu werden.

Minister und Wissenschaftler, die für eine Politik verantwortlich sind, die eine ganze Bevölkerung von unglaublichem Elend verursacht hat, fällt es natürlich schwer zuzugeben, dass sie falsch liegen könnten. Aber die Reihen schließen gegen das öffentliche Interesse am Ende normalerweise. Nach diesen Enthüllungen werden noch peinlichere Enthüllungen folgen. Die offizielle Geschichte beginnt sich zu entwirren.

Lord Sumption ist ein ehemaliger Richter des Obersten Gerichtshofs