Als je wetenschappelijke artikelen leest over HCQ (hydroxychloroquine) vind je voornamelijk studies met negatieve resultaten en zelfs studies die voortijdig afgebroken werden vanwege de schade die het medicijn aanrichtte. Uitzonderingen zijn schaars: artikelen van dr. Raoult en beweringen van dr. Zelenko, een orthomoleculair huisarts die alleen al om die reden weinig gewicht in de wetenschappelijke schaal legt. Hij heeft wel een receptuur met HCQ bepaald die volgens de voorstanders werkt: het Zelenko protocol.
Het Zelenko-protocol volgens Rob Elens:
hydroxychloroquine 200 mg 2 x per dag voor 5 dagen, samen met zinksulfaat 220 mg 1 x per dag 1 tablet voor 5 dagen samen met azitromycine 500 mg 1 x per dag 1 tablet voor 5 dagen.
https://zelfzorgcovid19.nl/duitse-onderzoekers-brengen-studie-uit-naar-de-covid-19-behandelresultaten-van-dr-zelenko-uit-new-york/
In Nederland heeft huisarts Rob Elens 12 COVID-19 patiënten behandeld volgens het Zelenko protocol en ze zijn allemaal probleemloos hersteld. Ervan uitgaand dat dat waar is, is het nog steeds geen representatief dubbelblind gerandomiseerd peer-reviewed onderzoek. Dus voldoet het niet als wetenschappelijk bewijs; het kan de wetenschap wel op een bepaald spoor zetten.
Om deze reden werd Rob Elens op de vingers getikt door het RIVM: hij mocht géén HCQ meer voorschrijven bij corona. Het middel zou te gevaarlijk zijn. Tegelijkertijd mag HCQ wel voorgeschreven blijven worden bij andere diagnoses zoals malaria – zolang het maar geen corona is. De bijwerkingen van HCQ zijn uiteraard bekend bij huisartsen; er is geen medicijn zonder bijwerkingen. Zelfs placebo’s hebben bijwerkingen (als je het erbij vertelt). Bij HCQ zijn de contra-indicaties niet corona-gerelateerd. De problemen doen zich vooral voor bij mensen die hartproblemen hebben.
Zoals gezegd heeft de wetenschap de term HCQ wel opgepikt, maar het Zelenko-protocol hebben ze waarschijnlijk niet serieus genomen of het is op een of andere manier niet goed gecommuniceerd. De kritiek van de voorstanders op de diverse onderzoeken:
- Onderzoeken zijn gedaan met alleen HCQ. De reguliere wetenschap heeft de stof HCQ kennelijk als werkzame stof ingeschat. HCQ wordt ook bij malaria (ook preventief) voorgeschreven.
- Onderzoeken zijn te laat in het ziekteproces toegepast Enerzijds omdat patiënten goed gemoitord konden worden op de IC, anderzijds omdat het er voor patiënten zo slecht uitzag dat het risico van het HCQ-experiment beter te verantwoorden was
- De doseringen HCQ waren absurd hoog, misschien om het effect duidelijker te kunnen aantonen (maar dat weten we niet)
- Het medicijn wordt vanwege de bijwerkingen niet geschikt bevonden om integraal grootschalig toe te dienen als preventief middel. Dat was ook nooit de bedoeling maar de fervente tegenstanders blijken soms ook goed in het verzinnen van complotten (HCQ in het drinkwater).
Vervolgens verscheen er een vernietigend onderzoek in The Lancet, waardoor alle onderzoeken werden gestopt. Uit de cijfers bleek dat HCQ levensgevaarlijk was voor COVID-patiënten, het verhoogde de sterfte alleen maar.
Dit had grote gevolgen. Alle onderzoeken werden stopgezet en een aantal landen waar met HCQ werd gewerkt, stopten er onmiddellijk mee. Hieronder ook Zwitserland.
Twee weken later werd het Lancet-artikel weer teruggetrokken: Het bleek gefraudeerd te zijn door belanghebbende partijen. Meerdere onderzoeken bleken op dat moment niet betrouwbaar, ook bij Nature deden zich dit soort hoaxes voor. Een crisis in wetenschapsland. Als peer reviewing al niet meer betrouwbaar is, wat moeten we dan nog…
Wie ligt er dan dwars? Denk aan partijen die er belang bij hebben dat er geen goedkoop en vrij verkrijgbaar middel tegen COVID op de markt komt: fabrikanten die aan een patent werken voor een coronamedicijn, vaccinmakers of instituten die hun reputatie hebben gekoppeld aan de komst van een vaccin. Het is een miljardenbusiness.
Tot zover was het voor mij nog steeds onbeslist. Ik kon mij niet voorstellen dat het RIVM een heel normaal medicijn zou verbieden voor huisartsen die gewend zijn om te bepalen wanneer en bij wie een recept zinnig is en bij wie niet. Inmiddels denk ik daar anders over: Het RIVM doet met regelmaat dingen die ten koste gaan van de volksgezondheid.
Het grootste probleem vond ik dat al die onderzoeken niet het juiste protocol als onderwerp hadden. het leek wel of ze per stofje wilde onderzoeken wat nou eigenlijk hielp. Waarom was er geen onderzoek met het aangeraden protocol, bijvoorbeeld zoals dat in Zwitserland werd toegepast? Het leek daar immers redelijk goed te gaan.
0 reactions