Juridische loyaliteit en de tragiek van de zwakke ruggengraat
De kern
Waar het verhoor van Femke Halsema de intellectuele overgave aan de Rule of Rescue blootlegde, toonde het verhoor van voormalig minister van Justitie en Veiligheid Ferd Grapperhaus een heel andere, maar minstens zo destructieve dynamiek: de tragische spagaat tussen diepe innerlijke wroeging en een absolute, bijna slaafse juridische loyaliteit aan de eenheid van het kabinetsbeleid.
De avondklok lag al in september 2020 op tafel. Grapperhaus heeft die steeds van tafel geveegd, tot de druk op IC's en vanuit het OMT te hoog werd. Na een lange strijd van november 2020 tot januari 2021 ging hij uiteindelijk onder druk van de "orkaan van het virus" en volgens de RIVM-modellen dreigende overvolle IC's overstag, nadat OMT een voor hem "waterdichte" onderbouwing had moeten leveren zodat "juridische proportionaliteit" [wat dat ook moge betekenen….] verondersteld kon worden.
Wie puur naar de emotionele uitbarstingen en de waterlanders tijdens zijn verhoor kijkt, ziet geen toneelspel, maar een man die bezwijkt onder de druk van zijn eigen geschiedenis. Grapperhaus is schuldig, en hij weet het. Hij heeft wroeging, en hij voelt het. Tegelijkertijd.
De psychologische realiteit van Grapperhaus vertoont parallellen met het klassieke motief van Judas of Koning Creon in Antigoné: hij heeft zich gaandeweg het proces laten misbruiken en bleek simpelweg te slap om op het cruciale moment 'nee' te zeggen tegen de politieke druk van de ministerraad. Zijn grootste politieke makke is echter dat hij de gave van de pathologische leugen mist; hij mist de gladheid van een Mark Rutte of de rücksichtsloze rigiditeit van een Hugo de Jonge om zijn daden met een strak gezicht recht te praten. Grapperhaus is daarvoor te veel jurist en, paradoxaal genoeg, in de kern te integer en te eerlijk. Hij kent het rechtsstatelijke kader, overziet de consequenties van zijn uitspraken, hij is zo empathisch dat hij de schade ook innerlijk voelt en weegt tegelijk heel rationeel elk woord om geen definitieve politieke vijanden te maken. Juist door die innerlijke tegenstrijdigheden valt hij tijdens het verhoor hopeloos door de mand.
Het had hem gesierd als hij de politieke kaarten direct op tafel had gelegd en hardop had uitgesproken wat iedereen al wist: dat het beleid primair werd gedicteerd door de as Rutte-De Jonge. Dat hij dit naliet en de verantwoordelijkheid niet afschoof, maar formeel bij zichzelf hield, getuigt in dit geval van een wellicht misplaatste, maar ook positief te duiden diepgewortelde beroepsethiek. Hij was de minister van Justitie; hij droeg de staatsrechtelijke verantwoordelijkheid voor de repressieve wetgeving, en dat besef vreet hem van binnenuit op. Dit maakt zijn optreden niet alleen laakbaar, maar ook intens tragisch. Eenmaal over de streep getrokken dreef hij, gedreven door die onvoorwaardelijke loyaliteit en de doctrine van de eenheid van kabinetsbeleid, de repressieve besluiten er consequent doorheen. Wat voor de buitenwacht een onbegrijpelijke tegenstrijdigheid lijkt, is in de psychologie van de loyale topjurist volstrekt logisch: de regels van het spel gaan boven de persoonlijke moraal.
Nieuwe onthullingen uit het verhoor: De jurist versus de emotie
Tijdens het openbare verhoor door de parlementaire enquêtecommissie Corona kwamen er concrete feiten en harde confrontaties naar boven die deze innerlijke spagaat pijnlijk bloot legden.
De botsing met Mutluer over het politieadvies
Een belangrijk moment in het verhoor was de felle botsing over het politieadvies met commissielid Songül Mutluer. Toen de commissie hem confronteerde met een advies waarin de politietop stelde dat een avondklok niet nodig was en voor veel onrust zou zorgen, greep Grapperhaus direct in als een rasechte jurist. Hij verweet de commissie selectief te citeren en "een stuk over te slaan". Hij hamerde erop dat de politie had geschreven: "tenzij er een medische noodzaak is".
Hiermee verschoof hij de verantwoordelijkheid subtiel maar resoluut naar de politie, die zelf aangaf dat handhaven weliswaar lastig zou zijn, maar het bij medische noodzaak wel te doen zou zijn. De politie gaf een genuanceerd advies met een voorwaardelijke escape clause; Grapperhaus gebruikte als een gehaaide advocaat juist dÃe clausule om het negatieve advies terzijde te schuiven.
De waterlanders: wroeging zonder consequenties
De werkelijke emotionele knak — de waterlanders — ontstond toen de opeenvolgende verlengingen van diezelfde avondklok aan bod kwamen. Grapperhaus schoot zichtbaar vol en had een zakdoek nodig toen hij hardop reflecteerde op de menselijke schade. Hij bekende dat hij destijds dacht aan de mensen die "gewoon vereenzamen" en noemde specifiek de daklozen die door het avondklokbeleid "verschrikkelijk de pineut waren".
Hier toonde hij zijn diepe wroeging door ruiterlijk toe te geven dat de proportionaliteit per verlenging steeds verder te zoeken was, en dat hij achteraf gezien bij de latere verlengingen had moeten zeggen: "Ja, dat doen we niet."
Maar.Hij zei het nÃet. Niet bij de eerste verlenging, niet bij de tweede, niet bij de derde. Zijn geweten functioneerde nu pas als een emotionele uitlaatklep — de waterlanders kwamen nú, voor de commissie — maar destijds in de ministerraad bleef het stil. Dat is geen tragiek; dat is morele lafheid met uitgestelde tranen.
In het hypothetische geval dat hij in januari 2021 had geweten dat de avondklok ruim 3 maanden zou duren, had hij, als de Tweede Kamer dan ook niet op de rem was gestaan, zijn portefeuille opgegeven.
De Tweede Kamer als stille medeplichtige — en Grapperhaus' fatale hoop
Hier komt een cruciaal element dat in de verhoren onderbelicht bleef maar dat Grapperhaus zelf onthulde: hij hóópte dat de Tweede Kamer de avondklok zou tegenhouden. Hij zag de disproportionaliteit. Hij voelde de onrechtmatigheid. Maar in plaats van zelf de streep te trekken, legde hij zijn morele verantwoordelijkheid bij de volksvertegenwoordiging — en die ging akkoord. De Kamer gaf groen licht.
En toen gebeurde er iets fataals. Zijn democratisch-rechtsstatelijke inborst, die hem tot dan toe had doen twijfelen, werd nu juist de motor van zijn overgave. Het parlement had gesproken. De democratie had geoordeeld. En dus zette hij zijn geweten opzij en voerde hij de avondklok niet alleen uit, maar verdedigde hij die vanaf dat moment met volle overtuiging richting elke criticaster, ook richting het Veiligheidsberaad dat zeer kritisch bleef.
Dit is de meest tragische wending in het hele verhoor. Dezelfde rechtsstatelijke principes die hem tot een integer jurist maakten — respect voor de democratische besluitvorming, loyaliteit aan het parlementaire proces — werden het instrument van zijn morele capitulatie. Hij gebruikte de democratie niet als schild voor de burger, maar als excuus voor zichzelf. "De Kamer heeft besloten" werd zijn "Befehl ist Befehl" — met het cruciale verschil dat hij het zelf had gevraagd, zelf had gehoopt dat ze nee zouden zeggen, en toen ze ja zeiden, zelf de consequenties trok. In de verkeerde richting.
Het bekladde huis: slachtofferschap als schild
De immense druk en spagaat waaronder hij destijds opereerde, werd extra tastbaar toen hij de commissie foto's toonde van zijn eigen huis, dat tijdens de pandemie meerdere keren was beklad. De toon in de Kamerdebatten en de samenleving hadden geleid tot een angstaanjagende situatie, die volgens hem werd aangezwengeld door complotdenkers en zware criminaliteit.
Ook hier zit een fundamenteel probleem. Waar Halsema de polarisatie mede aan zichzelf en de bestuurlijke elite weet, draait Grapperhaus de causaliteit om: niet het disproportionele beleid veroorzaakte de woede, maar "complotdenkers" en criminelen veroorzaakten de bedreigingen. Dat is oneerlijk. Natuurlijk is bekladding van een woonhuis onacceptabel — maar het is een symptoom, niet de oorzaak. Grapperhaus weigert tot op heden te erkennen dat juist het idiote en disproportionele karakter van het beleid de voedingsbodem vormde voor de felle reacties uit de samenleving. Sommige daarvan gingen over de grens van het betamelijke, maar de onderliggende woede was niet irrationeel. Ze was een reactie op ónrecht.
Het schetst de totale, tragische ontwrichting van de man die de rechtsstaat moest bewaken en tegen zijn diepste geweten in gewetenloze maatregelen afkondigde om de veiligheid van co-morbide coronapatiënten te zekeren, maar daardoor niet alleen zijn eigen woning maar ook zijn moreel blazoen besmeurd zag worden. De ironie is verpletterend: hij offerde zijn geweten op voor de rechtsstaat en moet nu op zijn woorden letten om niet door diezelfde rechtsstaat veroordeeld te worden. Of, misschien beter: hij offerde de rechtsstaat op via noodverordening en het opereren buiten democratische controle om, puur om levens te redden, en verloor daardoor zelf de bescherming van diezelfde rechtsstaat.
De parallel met Halsema: verschillen die ertoe doen
In de kern is de tragiek van Grapperhaus vergelijkbaar met die van Halsema, maar de verschillen zijn interessant.
Beiden waren intellectueel en moreel mans genoeg om de fundamentele weeffouten, de onrechtmatigheid en de disproportionaliteit van het beleid te doorzien. Beiden ervoeren aantoonbare gewetensnood bij de uitvoering ervan — of het nu ging om het handhaven van een ineffectieve avondklok, het invoeren van discriminerende QR-systemen of het repressief schoonvegen van het Museumplein.
Maar waar Halsema zich liet verlammen door de angstbeelden van de Rule of Rescue, liet Grapperhaus zijn kritische denkvermogen gijzelen door de wetten van de politieke loyaliteit. Halsema's fout was psychologisch: ze kon de disproportionaliteit niet hard maken zonder wegingskader. Grapperhaus' fout was moreel: hij wÃst dat het disproportioneel was — hij zegt het letterlijk in het verhoor — en deed het tóch. Hij zag het. Hij hoopte dat de Kamer het zou stoppen. De Kamer stopte het niet. En toen dwong zijn democratisch-rechtsstatelijke inborst hem om de verkeerde dingen te doen, en deed hij het met volle overtuiging.
Waar Halsema voldoende narcistisch is om de emoties niet te zeer binnen te laten en te uiten, is Grapperhaus, ondanks zijn abstracte juridische opleiding, in feite veel meer een gevoelig mens, bij wie de door hemzelf gemaakte fouten vandaag/tijdens het verhoor weer keihard binnenkwamen. Maar gevoeligheid is geen deugd als het pas achteraf komt. De huilende minister is niet per se een betere minister dan de koele — zeker niet als de tranen in feite zijn verantwoordelijkheid onderstrepen.
De constitutionele schade: meer dan alleen de avondklok
De avondklok was niet zomaar een maatregel. Het was de eerste keer sinds de Tweede Wereldoorlog dat een dergelijke fundamentele vrijheidsbeperking werd opgelegd aan de gehele bevolking. Juist als minister van Justitie greep hij naar een zware, archaïsche noodwet (de Wbbbg) om het parlement aanvankelijk te passeren, wat leidde tot een constitutionele afstraffing bij de rechter door Viruswaarheid en een haastige spoedwet. Dit onderstreept zijn legalistische, repressieve reflex nog sterker. Hij schiep een constitutioneel precedent dat verder reikte dan Corona. De noodverordening als instrument om grondrechten op te schorten, de veiligheidsregio als vehikel om de democratische controle te omzeilen, de Kamer die achteraf ja knikte bij wat vooraf al besloten was — dit is niet alleen een historische anomalie. Het is een blauwdruk voor toekomstige crises. Grapperhaus was niet alleen uitvoerder van het beleid; hij was de architect van een mogelijk blijvende constitutionele verschuiving in de verhouding tussen burger en staat. En hij wist het.
Het ontbrekende wegingskader: waarom Grapperhaus zichzelf niet kon redden en niet gered kon worden door de Tweede Kamer
En hier openbaart zich dezelfde fatale lacune die ook Halsema verlamde: disproportionaliteit zonder objectief wegingskader is een hol begrip. Grapperhaus vóélde dat de avondklok disproportioneel was. Hij wÃst het. Hij hoopte vurig dat de Kamer het zou torpederen. Maar hij kon het niet hard maken — niet voor zichzelf, niet tegenover de ministerraad, niet tegenover de Kamer.
Want wat is "disproportioneel" zonder getallen? Zonder Qaly's (quality adjusted life years, ofwel het aantal jaren in 100% gezondheid)? Zonder een koele, utilistische kosten-batenanalyse die de gewonnen levensjaren van een avondklok afzet tegen de verloren levensjaren door vereenzaming, uitgestelde zorg, psychische schade en economische ontwrichting?
Het blijft een gevoel. Een knagend geweten. Een vage notie van "dit klopt niet." En een gevoel — hoe diep, hoe oprecht, hoe juridisch geschoold ook — legt het altijd af tegen de harde kreet vanuit het OMT en de ziekenhuizen in het hier en nu: "de IC's liggen vol, er gaan mensen dood, er moet nú iets gebeuren."
Precies hier faalde het legalistische systeem Grapperhaus. Niet omdat hij geen ruggengraat had — al had hij die ook niet — maar omdat hij geen instrument had. De minister van Justitie, belast met de zwaarste vrijheidsbeperkende maatregelen sinds de oorlog, had geen enkel objectief kader om proportionaliteit te toetsen. Geen Maatschappelijke Kosten/Baten Analyse. Geen Qaly-afweging. Geen cijfermatige onderbouwing die hij naast de medische urgentie kon leggen en zeggen: "Kijk, hier — per saldo kost deze maatregel meer levensjaren dan hij oplevert. Dit is niet alleen onrechtvaardig, dit is ook nog eens contraproductief. We gaan het niet doen."
De ironie wil dat dit instrument wél bestond. Ambtenaren van EZK hadden het eind maart 2020 al toegepast op de lockdown: een maatschappelijke kosten-batenanalyse die voorspelde dat het lockdown-beleid ca. 100.000 levensjaren (qaly's) zou winnen en ca. 620.000 zou kosten. Maar die analyse werd weggestopt. Grapperhaus heeft hem nooit gezien. En dus stond hij met lege handen tegenover De Jonge, tegenover Rutte, tegenover de Tweede Kamer die in dezelfde angstreflex gevangen zat. Zijn enige wapen was zijn geweten. En een geweten zonder cijfers is in een crisis net zo weerloos als een juridisch betoog zonder wetsartikel.
Zijn tragiek is niet alleen dat hij tekende. Zijn tragiek is dat het systeem hem geen enkele mogelijkheid gaf om nÃet te tekenen zonder te klinken als een gevoelige romanticus die "iets voelt bij daklozen." Een QALY-berekening had hem gered. Niet als excuus, maar als wapen tegen disproportionaliteit. Het had van zijn vage gewetensnood een harde, onweerlegbare bestuurlijke realiteit gemaakt. Zonder dat wapen was hij overgeleverd aan de moreel verwerpelijke Rule of Rescue, vermomd als democratische plicht. En hij bezweek. Zoals iedereen bezwijkt die disproportionaliteit moet bewijzen zonder de instrumenten om het te meten.
Ach ja, Befehl ist Befehl.
‘ diepe innerlijke wroeging ’
Ja, dat gevoel kreeg ik al van Grapperhaus. Die vond het echt erg moeilijk destijds. Hij zat er enorm mee, verbaast me niks.
Speaking of which: Is er nog gevraagd naar Grapperhaus’ huwelijk, vol in lockdown tijd, afgekondigd door Grapperhaus en aansluitend feest, of viel dat buiten het kader van de krokodillentranen van bovengenoemde?
1. Ja het huwelijk is ter sprake geweest. Hij bood er nogmaals zijn excuses voor aan. En het drukte hem op de feiten dat het voor iedere burger heel ingewikkeld was om je aan de strenge maatregelen te houden.
2. Ik denk juist niet dat het krokodillentranen zijn (geveinsde tranen). Het zijn echte tranen. Zijn gewetens nood deed me niet voor niks denken aan Judas die zich na het verraad verhing…..
Als je praat over andere mensen die je op geen enkele manier kunt kennen, anders dan wat je per beeld wordt voorgeschoteld, kan je toch het beste interpreteren obv feiten (wat ik doe, of probeer te doen, ik ben niet feilloos) en niet op gevoel (wat jij doet). Minstens de helft over dat wat je in Halesema en Grapperhaus hebt gevoeld moe wel terug slaan op je zelf. Denk aan de autosuggestie (van wat je zegt ben jezelf), op het moment dat je het gevoel van een ander presetnteert en hem bv een Judas noemt. Ik geef het maar mee als tip. Wellicht moet Anton hier ingrijpen. Het is wel zijn blog die nogal in kwaliteit naar beneden gaat door de absolute uitspraken die jij hier denkt te rechtvaardigen op basis van je gevoel.
Willem, ik zie echt geen noodzaak tot ingrijpen. Ten eerste zie ik Jan als een gast-auteur/columnist. Daar komt bovendien bij dat ik toevallig dezelfde indruk van het verhoor.
Er zijn twee plausibele versies van dit verhoor te maken, die puur afhankelijk kunnen zijn van je eigen (voor)ingenomen positie.
1) Hij is een kwaadaardige tiran en doet huilie-huilie, of
2) hij is slachtoffer van het Systeem dat hij zelf zijn leven lang heeft gediend en waarin hij nu zelf de raderen moest laten draaien. “Mijn handtekening moest eronder.”
Om dan ook meteen een auto-projectie kaart te spelen gaat mij te ver – daarbij kun je dat voor beide interpretaties doen.
Zijn trouwfuif was inderdaad een kolossale fout in de privé-sfeer, anders dan de kolossale fouten als functionaris. Het is wat macht met mensen doet, kijk naar de airco’s die Ursula alleen voor haar eigen afdelingen liet draaien.
Het lijkt op een soort schizofrenie: de burger en de functionaris. Dagelijkse kost voor advocaten, die ook zaken verdedigen waarvan zij heel goed weten dat er niets van deugt, op het immorele af.
“Tsja”, zegt een top-advocaat dan.
Neemt niet weg dat als hij een gladde psychopaat was geweest, hij het verhoor grinnikend had doorstaan. Dat hebben we ook al zien gebeuren.
Willem heeft wel een beetje een punt vind ik. Jan maakt wel een vrij psychologische analyse of karakterschets, die mogelijk heel correct is, maar waar we niet zomaar vanuit kunnen gaan op basis van de presentatie bij het verhoor. Daar zal Jan het ook vast mee eens zijn.
Er lijkt wel onderliggend daarbij iets van de projectie te spelen die Willem suggereert, bij het contrasteren van wat de ondervraagden (al dan niet blijkbaar of schijnbaar) wisten of voelden en wat ze op basis daarvan hadden moeten of kunnen doen, ten opzichte van wat ze feitelijk gedaan hebben of nagelaten te doen.
Daar spreekt toch een beetje verbazing of ontsteltenis uit, dat deze mensen tegen beter weten in gehandeld hebben.
Hoewel Jan en velen met hen deze verbazing ondertussen ook al lang voorbij zijn en de onderliggende systeemproblematiek duiden, die dus grotendeels los staat van individuele psychologische processen of karakter.
Zo zou ik willen verwijzen, ter verklaring van wat er o.a. bij Grapperhaus en Halsema beschreven wordt, naar wat o.a. Milgram liet zien; dat het gros van de mensen onder druk doet wat door autoriteit opgedragen wordt (ongeacht kennis, intelligentie of empathie). Die druk is hier duidelijk het systeem waar deze mensen zich in bevinden. Ook de ‘Rule of Rescue’ die Jan herhaaldelijk aanhaalt draagt bij aan die druk.
Bovendien is het systeem zelf zo georganiseerd dat die selecteert op mensen die gevoelig zijn voor die druk (als je er niet gevoelig voor bent, ongehoorzaam, kom je echt niet verder)(tenzij je een zgn. ‘high-functioning psychopath’ bent misschien, zonder gevoel maar gewoon koud calculerend egocentrisch, die blijken er ook in door te komen).
Wat ik wil zeggen is dat de psychologische analyses van Jan wel goedbedoeld en misschien zelfs heel correct zijn, maar er uiteindelijk niet toe doen want er is een onderliggend probleem of fenomeen die deze analyses irrelevant maakt. Er valt namelijk niet veel anders te verwachten van deze mensen die verhoord worden. Het zou niet verbazend moeten zijn dat er veel mensen (onder druk) dingen hebben gedaan waar ze het achteraf moeilijk mee hebben.
Zo zijn wij mensen nu eenmaal, zeker die in onze besturen.
Waar Jan op wijst, de noodzaak van kosten/baten-analyses en die als keihard leidend principe laten gelden (als tegenwicht tegen Rule of Rescue denken/voelen) is één bouwsteen voor een betere organisatie van bestuur. Onderliggend daarbij, of misschien beter gezegd overkoepelend, zit dus nog het erkennen van elementaire, structurele menselijke (psychologische) zwaktes die keer op keer bewezen worden (op diverse dossiers/thema’s).
En de vraag hoe we in onze huidige samenleving, met al deze kennis over onszelf, onze samenleving inrichten om hier beter mee om te gaan.
Plato schreef hier al over zo’n 2500 jaar geleden. De wijsheid en het inzicht is er al lang. De implementatie uiterst gevoelig en ingewikkeld.
Ik ben geneigd erg gelaten en fatalistisch (hopeloos) te worden bij het zien/lezen/ervaren van dit alles, maar ben ook wel blij om te zien dat Jan, Anton, Herman, Maurice, Willem en anderen nog zo gepassioneerd en fel hun onbegrip en onvrede blijven voelen en uiten!
Ga alsjeblieft zo door!
En dank Anton voor deze geweldige site waar dit allemaal mogelijk is.
Dank voor deze waardevolle en diepgaande aanvulling. Eigenlijk zeg je volgens mij dat je het inhoudelijk juist niet met Willem eens bent. Je herkent immers de duidelijke meerwaarde van een analyse waarin de klassieke menselijke zwakheden in het coronadrama worden geëtaleerd.
Je hebt absoluut een punt dat het systeem een enorme, bijna Milgram-achtige druk uitoefent en selecteert op meegaandheid. Echter, door vervolgens alleen nog maar te focussen op anonieme systemen en abstracte modellen, lossen we het onderliggende probleem mijns inziens niet op. Oplossingen en systeemwijzigingen moeten uiteindelijk toch echt komen van mensen van vlees en bloed.
Juist daarom moet deze menselijke zwakheid en de persoonlijke tragiek onversneden blootgelegd blijven worden. Alleen als we de pijnlijke realiteit van het menselijk falen onder hoogspanning helder onder ogen zien, ontstaat er bij actoren de urgentie en de moed om in actie te komen, op te treden en die systemen daadwerkelijk te hervormen.
Dit sluit naadloos aan bij wat Orr en Wolff (2014) hebben voorgesteld met hun division of moral labour. We moeten ons openbaar bestuur zo inrichten dat de institutionele kaders actieve bescherming bieden tegen onze ingebakken psychologische valkuilen, zoals de Rule of Rescue. Maar de bouw van zo’n beter bestuursmodel begint bij het doorbreken van de gelatenheid. Dank voor je scherpe blik en je support om deze discussie op niveau te houden!
Dank voor je scherpe reactie. Volgens mij beschrijf ik primair fenomenen die iedereen die goed kijkt kan waarnemen. Mijn beschouwing is echter niet gebaseerd op louter gevoel of psychologische projectie, maar op de feitelijke reconstructie van het openbare verhoor. Wanneer er een gapend gat zit tussen de herinnering van een getuige en de harde realiteit van de destijds verstuurde e-mails, dan is dat een feitelijk en waarneembaar fenomeen.
De vergelijkingen met Judas, Creon of Macbeth zijn geen psychologische diagnoses van de persoon achter de bestuurder. Het zijn klassieke, cultuurhistorische spiegels/metaforen. Ze dienen om het universele mechanisme van de menselijke zwakheid en het menselijk falen en daaruit voortvloeiende tragische besluitvorming onder politieke druk en de onvermijdelijke wroeging achteraf inzichtelijk te maken.
Een parlementaire enquête gaat immers niet alleen over droge procedures, maar juist over hoe menselijke actoren zich onder extreme hoogspanning verhouden tot de rechtsstaat. Je ziet dat enkele leden van de Commissie op dat punt sommige getuigen flink onder druk zetten. Dat was zeker bij Grapperhaus ook het geval. De antwoorden daarop vervolgens kritisch fileren verlaagt de kwaliteit van dit platform niet; het geeft juist de nodige diepgang die de mainstream media vaak laten liggen.
Ik vind zelf dat mijn analyses trachten de keuzes van de getuigen binnen de context te begrijpen ipv hen te veroordelen, wat ik op dit platform veel vaker zie gebeuren (zoals bijv. sommige reacties recent richting Maarten Keulemans) . Ik vind dat eerlijk gezegd minder constructief en minder bijdragen aan het niveau van dit platform en aan het inzicht in de mechanismen die leidden tot het dramatisch Corona-beleid, dan te trachten de hoofdpersonen met hun persoonlijke tragiek in hun context te schilderen zoals ik dat doe……
Mijn andere wang krijgen ze niet… ik heb teveel gezien, gehoord en meegemaakt en zie het helaas nog steeds en weer gebeuren. Er was geen crisis en/of hoogspanning. En als hier niet van geleerd wordt zoals het zou moeten dan vrees ik het ergste voor de toekomst van mijn (klein)kinderen. Rule of rescue is misbruikt. Kosten/baten deden er niet toe. Als ik zo vrij mag zijn gebruik ik ‘de varia van virusvaria’ om mijn zorgen te uiten dat wij hier dus nog steeds en weer ingerommeld worden. Nu met klimaatbeleid, oorlog en inbreuken op onze vrijheid en zelfbeschikking.
Beste Jan, wat schrijf je prachtige artikelen. Sterke psychologische duidingen ook. Heel overtuigend. Ik hoop dan dat Femke en Fred (in dit geval) dit ook zullen lezen.
En meteen ook maar de complimenten voor de vele boeiende reacties van Willem.
Thanx. Ik hoop ook dat ze het lezen, want ik geef ook een cruciale oplossing: maak disproportionaliteit meetbaar, zodat dit ons niet nogmaals overkomt.
In een aantal mooie verhalen van getuigen komt brede afweging en proportionaliteit en maatschappelijke belangen eindeloos langs.
Maar het zijn en blijven holle lege woorden als belangen niet concreet en werkelijk onderling afweegbaar worden gemaakt.
En dat kan: zie hoe VWS dagelijks besluit of een geneesmiddel of therapie wel of niet in het zorgpakket wordt opgenomen. Ze rekenen dan ook de kosten en baten in geld en in gewonnen of verloren levensjaren door. En die kosten/baten moet aan een norm voldoen. Zo niet, dan wordt het gewoon niet vergoed. En terecht.
Zo moet het bij een massale ziekte ook gaan. Ik heb het niet verzonnen. Orr en Wolff hebben dit in 2014 al helemaal uitgewerkt.
Zegt het voort!
Grapperhaus vindt dat vooral eenzame mensen en daklozen het ergst leden.
Eenzame mensen werden niet per se eenzamer door de lockdowns, omdat ze altijd een vorm van een lockdown zitten. Daklozen werden juist meer en eerder opgevangen. Vooral de sociaal actieve mensen/jongeren moesten zich wat meer aanpassen.
Op zich een terechte opmerking imo. Maar dat woordje “wat†is imo nogal ongepast.
Oké, ‘nogal wat’ zou misschien beter de lading dekken.
Maar veel jongeren bleven in de avondklokperiode bijvoorbeeld juist langer feesten en of bleven massaal slapen bij vrienden (waardoor ze overigens nog langer de tijd hadden elkaar te besmetten) Ook mijn kinderen mochten iedereen bij ons thuis uitnodigen en zij zeggen dat ze weinig (geestelijke) problemen hebben ondervonden. Terwijl het toch bovengemiddelde feestbeesten zijn.
Blijft vaag dat daklozen verhaal. Daklozen krijgen wel ‘ s avond op straat een maaltijd aangeboden door het leger des heils en kunnen zonodig dan ook terecht bij opvang. Misschien werd dit onmogelijk gemaakt door maatregelen?
‘Knap’ om via n scherm zo diep in zijn ziel te kunnen kijken. Maar echt, de primaire beslissings-as..? We weten toch al lang (o.a. BomenenBos Substack) dat de NCTV al snel volledig in charge was? Het is moeilijk te vatten maar de DeepState bestaat ècht, ook in Nederland. Top ambtenaren (ABD) zijn het permanente bestuur, dus Schoof (SG)-Aalbersberg as met entourage was/is de kern. Ministers zijn tijdelijke passanten die het vaststaande lange termijn beleid in het theater van de democratie moeten verkopen. Toch?
Ik denk dat je dat verkeerd duidt. De NCTV heeft zeker een hele belangrijke rol gespeeld. Maar die werd echt aangestuurd door Rutte, De Jonge en Grapperhaus. Echt niet andersom.
De problemen zitten dus niet voornamelijk bij de NCTV. Maar bij het Kabinet en de Tweede Kamer.
Grapperhaus en NCTV hebben tijdens de ‘verhoren’ gezegd spijt te hebben dat critici werden uitgemaakt voor wappie.
Zelfs dit is dus aangestuurd door NCTV en eventueel delen van het kabinet. In het vorige kabinet klaagde de minister van Volksgezondheid Agrma dat ze veel te veel moest luisteren naar het NCTV.
Ik zie het “…dus aangestuurd door NCTV” niet. Spijt betuigen doe je ook -en zelfs JUIST- voor dingen die je zelf hebt gedaan.
In de zorg mochten/mogen wij geen (psychische) diagnoses vaststellen zonder de patiënt te hebben gezien/gesproken/onderzocht… In coronatijd gingen veel protocollen bijna wereldwijd overboord… ik blijf mij verbazen over “het niet zien en horenâ€â€¦ maar het staat iedereen vrij om zijn of haar gedachten te delen.
Dit is geen psychische diagnose. Maar een klassieke metafoor om de persoonlijke tragiek van hoofdrolspelers te duiden.
Zie verder mijn andere zeer uitgebreide reacties hier op vergelijkbare kritiek….
Ik reageerde bij Halsema ook al, maar hier zie ik ook dezelfde parallellen.
Hij huilt, maar zegt niet klip en klaar, ja we deden het fout.
Daarmee ligt er ook geen weg naar hoe hadden we het wel moeten doen.
Alleen maar uitvluchten en weer doekjes voor het bloeden. De tweede kamer had het moeten doen, de rechter…..enz enz.
Het is als een menigte mensen die naar elkaar staan te kijken, terwijl er iemand verdrinkt in de gracht.
Echter in dit geval is heel erg duidelijk bij wie de verantwoordelijkheid lag/ligt.
En die wordt nog steeds ontdoken.
Wie hier volmondig schuld gaat bekennen, pleegt niet alleen politieke en sociale zelfmoord, maar loopt ook het risico in strafzaken verzeild te raken: beginnend met valsheid in geschrifte, onbehoorlijk bestuur landverraad, misdaden tegen de menselijkheid, volksverraad, oorlogsmisdaden, mensenrechtenschendingen – dat soort moois. Want die draai is niet zo moeilijk te maken.
“Als u toch wist dat het om misdaden tegen de menselijkheid ging, waarom liet u de democratie dan haar desastreuze gang gaan?”
Kun je het iemand verwijten dat hij daaromheen kletst?
De commissie laat dat gewoon toe, die durven daar niet heen of mogen dat gewoon niet.
En dan hebben we het nog niet eens over de vaccinaties gehad. Want er is dubbelhard ingezet op lockdowns en avondklokken omdat dat niet-medische interventies zijn. Medische interventies mochten immers niet, om de weg voor de allesreddende vaccins vrij te houden. Dat zullen ze ook niet hardop vertellen.
En de commissie zal ook daar niet naar vragen. Want dan raakt Ursula geïrriteerd.
Dit is precies de tragiek van Grapperhaus. Hij weet en voelt aan dat het schuurde, maar is er tegelijkertijd nog steeds van overtuigd dat het in die specifieke context het juiste besluit was.
Dat is mijns inziens niet gespeeld, maar de diepe tragiek van een persoon die innerlijk verscheurd wordt door wroeging en tegelijkertijd denkt dat hij toen geen andere kant op kon. Probeer je eens in die situatie in te leven.
Als we alleen focussen op de harde schuldvraag, missen we deze onderliggende dynamiek.
Mijn metaforische portret is niet bedoeld als een vrijblijvend doekje voor het bloeden, maar als een poging om dit verstikkende mechanisme te begrijpen. Wie weet helpt een dergelijke cultuurhistorische spiegel bewindslieden zoals Grapperhaus uiteindelijk zelfs bij hun eigen inzicht en de innerlijke verwerking van deze loodzware periode. Alleen door die gelaagdheid te doorgronden, komen we verder dan louter vingerwijzen.
Ik vind het juist sterk hoe Jan de menselijke kant en emoties mee laat spreken. Voor mij maakt hij Grapperhaus sympathieker en eerlijker. En ik denk ook echt dat mensen op verschillende manieren onder de immense druk zijn bezweken. Halsema anders dan Grapperhaus, maar allebei kregen ze geen instrument in handen om hun gevoel dat het niet klopte hard te maken.
En hoe feitelijk je ook bent of wil zijn alleen al welke feiten je wel en niet naar voren haalt en rangschikt maakt geschiedschrijving subjectief. Al snap ik heel goed dat er grote verschillen zijn in hoe je met feiten omgaat. En hoe stellig je zaken vervolgens formuleert.
Hoe dan ook Anton schrijft anders dan Jan, maar dat het niveau van deze site daarmee in het geding zou zijn herken ik niet.
Ze hadden wat beter naar de geluiden van wetenschappers, artsen en critici uit de samenleving kunnen luisteren ipv enkel hun eigen geloof na te jagen. Zie hier het resultaat. Het is idd om te janken zo erg, maar niet voor Grapperhaus maar voor de vele slachtoffers die hebben moeten lijden onder deze dictatuur. En dan heb ik het niet enkel over de daklozen want dat was ook slechts een mooie tranentrekker. Bah, bah.
Nou van de (meeste) wetenschappers moesten we het ook niet hebben hoor…..
Nee klopt Jan, ik bedoel ook de kritische wetenschappers die tegen de maatregelen ingingen.
Wel aardig in dit kader het door Grapperhaus aangehaalde Hamburgse avondklok onderzoek.
Als ik het goed begrijp werd daar dus concreet, vooraf bepaald om op resultaat te sturen en hem op te heffen bij resultaat.
(Van Dissel erkende zijn tekortkoming in deze. Hij had geen poot om op te staan toen de avondklok maar duurde en duurde en uiteindelijk zogenaamd vanwege school opening (terwijl bij op goede gronden nooit voor sluiting gepleit had) aangehouden ‘moest’ worden. In de lijn van de bekende plakjes gatenkaas redenering: een plakje per keer??? Krijg jij het plakje school houden wij wel het plakje avondklok. Vreemde deal, trouwens)
Ook betrof het, zodoende, in Hamburg een kort durende avondklok.
Wij volgden meer het Franse model waar hij naar ik meen een jaar aangehouden werd (Frankrijk had ook te dealen met veel opstandige gele hesjes)
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0168851023000295
Opmerkelijk dat in de conclusies van het onderzoek de functie van de avondklok leek: het voorkomen van onderbezetting bij politie en ziekenhuispersoneel door ziekte uitval. Op zich wel juist. De kwetsbare potentiële ziekenhuis klanten gingen sowieso niet ’s avonds/’s nacht tot in kleine uurtjes naar de club ;-).
Indien je bij positief PCR testen (ook zonder klachten) personeel thuis laat dan snij je als zorg jezelf in de vingers.
Ook het meer last hebben van ziekmakende bijwerkingen incl. covid na vaccinatie dragen niet positief bij, m.n bij het eerst massaal ingespoten zorgpersoneel lijkt me perverse effecten te geven.
Zijn er geen andere mogelijkheden om de ziekte uitval te reduceren?
Gebrek aan creativiteit in de hand gewerkt door hiërarchie model van Dissel: Het zijn als eerste, boven alles de druppels dus 1.5 m is heilig. Ventilatie is ondergeschikt.
Zaken die in de PEC conclusies vermoedelijk allemaal onbesproken zulken blijven. Maar we gaan het zien.
Hoop dat het niet op de conclusie uit gaat draaien dat deskundigen koste wat het kost ontzien moeten worden, de maatregelen adequaat waren en de deskundigen dus niet kritisch aangesproken mogen worden, zeker niet in de publieke ruimte.
Dank voor je reactie.
Het gaat mij niet zo zeer om de sympathie, maar om het begrijpen wat en hoe mensen handelen.
Het is idd. buitengewoon interessant hoe verschillend mensen met die spagaat omgaan. En hoe sommigen tot op heden geen enkele innerlijke spagaat ervaren.
Ik heb wel mededogen met mensen die die spagaat wel ervaren, ondanks hun foute beslissingen. Zij zijn ten diepste minder narcistisch en meer medemenselijk (zoals Grapperhaus). Ik ervaarde dat bij Halsema en Kalverboer veel minder. En bij Hanneke Schippers helemaal niet. Die ziet nog steeds geen enkel probleem in het hele beleid……
Kalverboer trok bijvoorbeeld wel fel van leer, maar sprak vervolgens toch uit dat het beleid hoofdzakelijk OK was. Vreemd hoor…..
Bijna helemaal mee eens alleen toen ik het woord ‘vreemd’ gebruikte was u minder vriendelijk maar zand erover. Mijn ‘levenswerk’ ging over het proberen te begrijpen hoe mensen handelen en daarbij ging ik altijd uit van het goede… De ware aard van velen werd mij pas echt duidelijk in 2020. Wereldwijd zitten de hoofdrolspelers nog steeds op machtige posities… Waar in andere landen de PEC’s er overduidelijk harder aan toegaan zitten we hier opgescheept met veel te veel fluwelen handschoenen.
… en hier komt Grapperhaus toch ook weer minder sympathiek naar voren, minder eerlijk en oprecht zoals de toch wel positieve inschatting van Jan. En eigenlijk gaat het misschien niet eens om sympathiek en eerlijk of niet. Het gaat vooral over het systeem (Brussel, NCTV/ Aalbersberg, Rutte)dat over alles heerst en alles in de gewenste richting stuurt en dat het bijna niet te doen was (of is?) in dat systeem een andere dan de gewenste beslissing te nemen. Hierbij een link, maar waarschijnlijk lezen jullie dit ook allemaal al.
https://bomenenbos.substack.com/p/ferd-grapperhaus-onder-ede-het-selectieve?utm_source=post-email-title&publication_id=1107082&post_id=204669135&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=1ebg29&triedRedirect=true&utm_medium=email
Goed gezien. Maar Cees Bos heeft dan ook niet goed gekeken/geluisterd naar het verhoor. Correct me if I’m wrong….
Bijna alles is door Cees Bos feitelijk juist beschreven. Toch bevat dit verslag 2 fundamentele onjuistheden.
1. Gesuggereerd wordt dat Grapperhaus dit zelf wilde en daarmee schuldig is. Grapperhaus heeft in het verhoor onomwonden duidelijk gemaakt dat hij dit niet wilde. Pas toen het OMT met een voor hem overtuigende dwingende noodzaak kwam, die door Mr. Hanneke Schippers zou worden gevalideerd, kon hij er mee in stemmen. En dan nog wilde hij alleen tekenen als de Tweede Kamer ook instemde; en hoopte zelfs dat die het zou afschieten! Dat viel hem dus tegen. De wil was wel op voorhand aanwezig bij De Jonge en waarschijnlijk ook bij Rutte; dat weten we nog niet. Niet bij Grapperhaus.
2. Gesuggereerd wordt dat Grapperhaus zijn verantwoordelijkheid ontloopt. Ook dat is echt onjuist. In het verhoor gaf hij juist aan dat hij de cruciale handtekening had gezet. Hij wilde daar juist niet voor weglopen. En niet de “schuld” afschuiven op Rutte/De Jonge. Daarom wilde hij ook hun namen niet noemen. Hij had zelf getekend. En hij had niet kunnen tekenen. Dat getuigt juist van een groot verantwoordelijkheidsgevoel.
Dit naast elkaar gelegd verklaart exact dat hij zichzelf in een onmogelijke positie had gemaneuvreerd. En daar worstelt hij tot de dag van vandaag mee. Vandaar ook de waterlanders….
Het is een prima analyse, maar er is discrepantie .je schijft: ” Eenmaal over de streep getrokken dreef hij, gedreven door die onvoorwaardelijke loyaliteit en de doctrine van de eenheid van kabinetsbeleid, de repressieve besluiten er consequent doorheen. Wat voor de buitenwacht een onbegrijpelijke tegenstrijdigheid lijkt, is in de psychologie van de loyale topjurist volstrekt logisch: de regels van het spel gaan boven de persoonlijke moraal.
Hoe kon het dat iemand die je zo karakteriseert ” vergeet ” welke regels er gelden voor een huwelijksfeest? Het is geduid als ” wat geldt voor het plebs geldt niet voor de heersers” , maar als deze man werkelijk zo integer was als jij beschrijft, is toch de enige verklaring geheugen verlies? en daarmee de kwalificatie “niet competent voor een ministerspost? Maar het gaat nog verder. Leden de bezoekers aan het feest ook allemaal aan geheugenverlies? Dat is zo onwaarschijnlijk dat de eerste optie , wat voor het plebs geldt, geldt niet voor de heersende klasse. Deze discrepantie werpt een ander licht op je formulering : “rechtsstatelijke principes die hem tot een integer jurist maakten — respect voor de democratische besluitvorming, loyaliteit aan het parlementaire proces — werden het instrument van zijn morele capitulatie”. Hij capituleerde in het dagelijkse leven maar al te makkelijk .
Scherpe observatie, Michael.
Toch zie ik daar geen tegenstelling in, wel de ultieme paradox en de tragiek van deze man. Ik kan uiteraard niet in zijn hoofd kijken, maar op basis van de verhoren ontstaat het beeld van een totale psychologische splitsing.
Als privépersoon en jurist wist hij dat de feitelijke risico’s (zoals de lagere IFR en de specifieke risicogroepen) de loodzware, generieke maatregelen eigenlijk niet rechtvaardigden. Op zijn eigen bruiloft handelde de “mens Grapperhaus” even naar die nuchtere realiteit.
Maar als minister zat hij volledig klem in het ambtelijke systeem, de Rule of Rescue, de doctrine van de adviezen van het OMT en het daarop gebaseerde kabinetsbeleid en tenslotte de kabinetseenheid. Hij hoopte vurig dat de Tweede Kamer de disproportionele maatregelen zou tegenhouden; maar toen de Kamer blind akkoord ging, dwong zijn misplaatste rechtsstatelijke loyaliteit hem om de wet tóch uit te voeren.
Het is dus inderdaad een vorm van hypocrisie, maar niet vanuit elitair dedain voor het ‘plebs’. Het is de tragische hypocrisie van een integer mens die zijn eigen morele kompas in zijn ambt volledig laat gijzelen door de regels van het politieke spel; maar als hij zich onbespied waant gewoon zijn privé opvattingen “leeft”. Eenmaal betrapt, kroop hij direct weer in die knellende ambtelijke rol om diep door het stof te gaan. Zeer tragisch dus….. Logisch dat je daar waterlanders van krijgt als je dit moet gaan uitleggen in het openbaar aan een strenge commissie.
Het onder druk toepassen van de coronaregels doet mij sterk denken aan de Milgram-experimenten, waarbij proefpersonen onder druk van een autoriteit anderen zogenaamd elektrische schokken moesten toedienen. De meesten voelden zich daar niet prettig bij, maar gingen uiteindelijk toch door, omdat orders nu eenmaal orders zijn.
Wat ook kwalijk is, zijn mensen die het prettig lijken te vinden om regels uit te voeren en zich daarbij “lekker belangrijk” voelen. Of mensen die anderen de maat nemen, omdat zij zelf braaf alle regeltjes opvolgen. Dat doet mij denken aan NSB-gedrag. Die vergelijking dekt aardig de lading mijns inziens.
Het was (is) heel vaak nog erger want ze volgden (volgen) zelf de regels niet op en toch namen ze anderen de maat. Ook de burgemeester in mijn woonplaats maakte zich hier regelmatig schuldig aan. Ik heb maar weinig echt angstige mensen gezien. Het uit het oog verliezen van kosten/baten gaat nooit over hun eigen portemonnee want dan is het wel ineens een probleem met dikke krokodillentranen en zelfmedelijden.
Het verbaast mij hogelijk dat je na lezing van het artikel die conclusie trekt….
De boodschap van het artikel is dan absoluut niet geland.
Hoezo niet Jan? Ik begrijp Lars wel.
Er zitten zeker types in hoge posities tussen die genieten van het -eindelijk- uitoefenen van échte, aanwijsbare, concrete macht. Of die überhaupt genoten hebben van de hele periode. “Ik had het voor geen goud willen missen”. “Super te gek”.
In een Rule of Rescue dynamiek speelt er van alles mee. De handel ruikt winsten. Instituten drukken hun plafonds omhoog, of slaan de handen ineen (ook toezichthouders en de gecontroleerden). Psychopaten veren op. Opportunisten grijpen hun kans. Deugers gaan verraden. Media zien dreiging, gevaar en dus spektakel!
Elke situatieverandering, elk fenomeen kan misbruikt worden, dit ook.
Aha, dat sluit ik zeker niet uit bij types als De Jonge. Bij Rutte kan ik me er ook weinig bij voorstellen. Maar bij Grapperhaus? Nee. Dan zou hij zich in het verhoor echt heel anders uiten. En daar gaat dit artikel over. Vandaar mijn antwoord aan Lars. En ook niet bij Halsema.
En zeker de farmaceuten roken vette winsten. Die gaan over lijken. Terwijl ze gezondheid verkopen. Dat is algemeen bekend.
Voor zo’n projectleider als Jaap van Delden was het ook een zeer leerzame en uitdagende en dus interessante tijd. Dat kun je hem niet kwalijk nemen. Hij bemoeide zich totaal niet met de inhoud van zijn werk. Hij is gewoon een prof als logistiek/organisatie manager.
De eerste paragraaf van Lars (Milgram) is zeker van toepassing. Zeker als je gaat bedenken van wie het drietal de missie had ontvangen om “de rest” te overtuigen.
Wat betreft de tweede paragraaf ben ik met je eens: ik proef dat ook niet bij Grapperhaus. Hij heeft nu zelf ervaren hoe je in een positie kunt komen waarin je wandaden pleegt; iets wat hij vroeger anderen ten diepste heeft verweten. Dat hij daar niet gemakkelijk overheen stapt, pleit voor hem. Hij had er veel eerder uit moeten stappen – maar dan had iemand anders die handtekening gezet. Wie het persoontje is maakt niet uit. De functie van minister is het enige dat telt.
Van wie kreeg het trio dan hun opdrachten/missie?
Bij nader inzien ben ik het wel met de toepasselijkheid van de Milgram theorie eens: tegen het eigen geweten in toch opdrachten van een anonieme spelleider uitvoeren. En in dit geval nog begrijpelijker: opdrachten van een hoger staand democratisch gekozen orgaan: Kabinet c.q. Tweede Kamer + Eerste Kamer.
Tegelijk zie ik ook het problematische van het niet gehoorzamen aan democratisch genomen besluiten: dat wordt chaos.
De kern van het probleem zit dan ook natuurlijk daar voor, en dat zag je in het verhoor van De Jonge nog eens stevig bevestigd: de dictatuur van de Rule of Rescue schoffelde rucksichtslos alle andere belangen omver. En met angst-propaganda werden de mensen die nog enig gezond verstand hadden voor het grootste deel ook meegenomen in die dictatuur.
Van wie het trio hun missie had gekregen staat uiteraard nergens gedocumenteerd. Zeg jij het maar… Denk jij dat ze hun missie zelf verzonnen hadden, zomaar? Waarom dan?
Hun doel was in elk geval niet om in samenspraak met kabinet en Tweede Kamer tot verantwoord beleid te komen. Rutte had het niet duidelijker kunnen zeggen: “wij drieën tegen de rest”.
De eerste benadering ‘Groepsimmuniteit’ (van Dissel, Rutte) was al snel exit. Rutte ontkende plotseling glashard dat hij zoiets ooit had beweerd. Elk vuurtje moest nu onmiddellijk, snel en rücksichtslos worden uitgetrapt. Er waren in april 2020 duidelijk andere spelregels geaccepteerd. Wat bleef er over?
1) het virus was zeer, zéér ernstig (en de ingrepen bleven navenant, ook toen al was gebleken dat het niet eens A-Klasse waardig was)
2) het virus was een zoönose van de wet market
3) we wisten helemaal niets van dit ‘novel virus’ dat SARS-CoV-2 heette (maar wel dat het zich via druppels verspreidde – er waren dus nadrukkelijk géén aerosolen in het spel)
5) er was ook geen (peer reviewed) medicatie of behandeling tegen dit virus – uitsluitend niet-medische interventies waren toegestaan
6) sterker nog: de eerstelijnszorg moest zoveel mogelijk buitenspel worden gezet
7) er zou snel een vaccin komen dat alle problemen zou oplossen. Ursula von der Leyen had de bestelling voor de EU-landen al gedaan. De afzet was gegarandeerd dus de vaccinatiebereidheid moest hoog zijn.
8) Vroegmedicatie was niet alleen onbewezen en mogelijk gevaarlijk maar ook nog eens contra-productief t.a.v. de reeds bestelde vaccins onder noodvoorwaarden. Als die niet afgenomen zouden worden, zouden ze toch moeten worden betaald.
In hoeverre de geopolitieke problematiek van de geheime Chinees-Amerikaanse GoF-research bekend was bij de regeringsleiders, dat weet natuurlijk bijna niemand. Rutte, als vertrouweling van de NAVO, wist misschien wat meer dan anderen – geen idee.
Dat legde grote druk op het trio, voldoende om Rule of Rescue gedrag te initiëren en iedereen daarin mee te forceren. En als dat pad eenmaal is ingeslagen, volgt de padafhankelijkeid.
Wonderlijk is ook dat zij zo ongeveer alle andere NAVO-landen hebben weten te overtuigen van hun aanpak. (Behalve Zweden dus, dat was toen nog geen NAVO-lid).
Ik zie dat toch ietsje anders. Temeer daar jij die “zij” niet kunt definiëren. Daarom heb ik een eenvoudigere verklaring, met nog één onopgelost puzzelstukje. Daar verlaat ik me, helaas, ook op een “complettheorie”. Maar de rest van het idiote beleid en de leugens is m.i. totaal logisch te verklaren zonder (internationale) complotten.
1. RIVM handelde aanvankelijk naïef en dus logisch. Bij een griep ga je voor groepsimmuniteit. Dus waarom niet bij Corona? Zo dacht van Dissel en het RIVM.
2. Rutte nam dat gewoon over.
3. Toen er in Brabant en Limburg toch wel erg veel mensen dood gingen en de IC’s vol liepen, moest de RoR in werking treden. Dan kun je het niet meer laten uitrazen en wachten op groepsimmuniteit.
4. Dus werd het nu “gecontroleerd laten rondgaan en sturen op IC-capaciteit”.
5. Ook dit gebeurde aanvankelijk rationeel (zie nota EZK met kosten/baten analyse, dat zou wel verdraaid lang gaan duren…..). Als je dan steeds op de piek van de IC capaciteit gaat zitten, ben je er het snelste van af.
6. Maar dan doe je net of je toch zo snel mogelijk zo veel mogelijk mensen Corona laat krijgen en dan gaat een deel dood en krijg Long-Covid. Dus dat moest toen toch weer anders.
7. En tot heden betogen Rutte en De Jonge hartgrondig, dat het (altijd al!) beleid was
a. beschermen kwetsbaren
b. behouden zorg capaciteit
c. samenleving zo veel mogelijk openhouden
d. [later, maar altijd al impliciet: impact maatregelen minimaliseren]
8. En dan kun je natuurlijk niet zeggen dat je stuurt op net geen overflow van de IC’s. Dus zeggen ze nu, dat ze altijd de kwetsbaren zo veel mogelijk beschermden.
En daarmee is 2 x de “strategie” gewijzigd. En omdat ze beide wijzigingen niet willen toegeven (want dat leverde meer doden op) , wordt daar vrolijk op los gelogen. Door Rutte, Van Dissel en De Jonge. Volgens mij kloppen alle maatregelen die daarna genomen zijn hier 100% mee.
Wat daar nog niet mee klopt is het fanatisme waarmee Elens en de andere 15? artsen zijn vervolgd. Dat kan ik alleen maar verklaren doordat er internationaal (want dit gebeurde overal in de EU, VS, Australië + Canada) een soort afspraak is gemaakt (onder druk/lobby van Pfizer of Janssen of Moderna) om early-treatment fel te bestrijden, zodat er een juridische basis bleef om vaccins zonder fatsoenlijk testtraject te introduceren. Ik wacht nog op het eerste WOO verzoek dat dit boven water haalt. Ik snap dit gedrag anders gewoon echt niet…..
Dat wordt de subtitel van het verhoor van De Jonge:
De dictatuur van de Rule of Rescue schoffelde rucksichtslos alle andere belangen omver.
In mijn tweede alinea doelde ik niet specifiek op Grapperhaus (hij had er duidelijk moeite mee), maar meer op mensen die er genoegen in scheppen opdrachten minutieus uit te voeren. Dat de regels aantoonbaar niet deugen en anderen daardoor veel schade berokkenen, lijkt daarbij van ondergeschikt belang te zijn.
Ik heb soms de neiging om mensen die “regels zijn regels” roepen een slag voor hun harses te geven. Niet omdat ik agressief ben, maar omdat ik zou willen dat ze eens flink wakker worden geschud. Denk toch eens na voordat je een of andere achterlijke regel uitvoert! Durf ook ongehoorzaam te zijn, ook al heeft dat consequenties.
Mahatma Gandhi schijnt ooit gezegd (of misschien ook niet maar het klopt wel) te hebben: “The true character of a man is revealed when he is given power.” Nou, dat hebben we tijdens de coronaperiode wel gezien. De heer H. de Jonge is daar, wat mij betreft, een goed voorbeeld van.
Wat betreft Grapperhaus vind ik wel dat hij per direct zijn functie had moeten neerleggen. Hij had altijd nog buschauffeur kunnen worden.